Alle soorten › Eendachtigen › Eenden, ganzen en zwanen › Argentijnse slobeend
Argentijnse slobeend | Spatula platalea
Red Shoveler | Pato cuchara | Marreca-colhereira
De Argentijnse slobeend is de Zuid-Amerikaanse tegenhanger van de slobeend, met dezelfde lange, aan de punt verbrede snavel. Het mannetje is kaneelrood met zwarte stippels en een bleke kop met een lichte iris. In het gidsgebied is het een vogel van het zuiden, vooral van de meren van het altiplano in Bolivia en het zuiden van Peru.
Geluid
Meestal stil. Het mannetje laat een droog, ratelend trrr-trrr horen, het vrouwtje een zacht gekwaak.
Opname: Bernabe Lopez-Lanus — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
45–51 cm, met een lange, zwarte, lepelvormige snavel en een vrij lange, puntige staart. Het mannetje heeft een bleke, fijn gestippelde kop met een witachtige tot gele iris en een kaneelrood lichaam met dichte zwarte stippels; de onderstaartdekveren zijn zwart. Het vrouwtje is gevlekt bruin, met een donkere iris. Beide seksen hebben lichtblauwe voorvleugels en een groene spiegel, die vooral in de vlucht zichtbaar zijn. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De slobeend Spatula clypeata, een zeldzame wintergast in het noorden, heeft in het mannelijke kleed een groene kop, een witte borst en roodbruine flanken; het vrouwtje heeft een kortere staart en een oranje snavelrand. Vrouwtjes van de kaneeltaling Spatula cyanoptera en de blauwvleugeltaling Spatula discors zijn kleiner, met een kortere snavel. De zilvertaling Spatula versicolor en de punataling Spatula puna hebben een donkere kruin en lichte wangen.
Leefgebied
Ondiepe zoete en brakke meren, lagunes en moerassen met veel waterplanten, in het gidsgebied vooral op het altiplano tot ruim 4000 m, daarnaast in laaglandmeren en kustlagunes. Zeeft met de snavel plankton, kleine ongewervelden en zaden van het wateroppervlak. Het nest ligt op de grond tussen de oevervegetatie, dicht bij het water.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia vooral op de meren van het altiplano, waar de soort deels broedt, en buiten de broedtijd ook in de laaglanden van het zuidoosten. In Peru schaars, vooral in het zuiden, zoals rond het Titicacameer en aan de kust van Arequipa. In Ecuador en Colombia niet of alleen als zeer zeldzame dwaalgast. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Argentinië, Chili, Paraguay, Uruguay, het zuiden van Brazilië en op de Falklandeilanden.
- Jaarrond
- Zomergast (ca. apr–sep)
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek op ondiepe meren van het altiplano naar eenden die met de snavel door het oppervlaktewater zeven. Een groepje kaneelrode eenden met grote snavels tussen andere eenden is meestal deze soort.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand is groot; plaatselijk vormen jacht en het droogvallen of vervuilen van meren een bedreiging.
Wetenschappelijke naam
Spatula platalea | (Vieillot, 1816)
Vieillot beschreef de soort in 1816 als Anas platalea; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Spatula werd in 1822 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam is Latijn spatula, 'lepel, spatel', naar de brede snavel. De soortnaam platalea is Latijn voor 'lepelaar', naar de lepelvormige snavel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Paraguay.