Alle soorten › Eendachtigen › Eenden, ganzen en zwanen › Bahamapijlstaart
Bahamapijlstaart | Anas bahamensis
White-cheeked Pintail | Pato gargantillo | Marreca-toicinho
De bahamapijlstaart is een middelgrote grondeleend van brakke en zoute wateren, te herkennen aan de witte wangen en de rode vlek aan de snavelbasis. In het gidsgebied leeft hij vooral langs de Pacifische kust en op de Galápagos, waar een eigen, kleinere en doffere ondersoort voorkomt.
Geluid
Vrij stil. Het mannetje geeft een zacht, piepend fluitje, het vrouwtje een reeks zwakke, aflopende kwaakjes.
Opname: Ignacio Escobar — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
41–47 cm. Het verenkleed is warm bruin met donkere vlekken, met een donkerbruine kruin en achterhals en scherp afgetekende witte wangen en keel. De snavel is blauwgrijs met een rode basis aan de zijkant. De spitse staart is lichtgeelbruin. De spiegel is groen met brede geelbruine randen. Het vrouwtje lijkt op het mannetje maar is doffer, met een kortere staart en minder rood aan de snavel. De vogels van de Galápagos zijn kleiner en doffer, met minder contrast in de kop.
Verwarringssoorten
De Zuid-Amerikaanse pijlstaart Anas georgica heeft een gele snavel met donkere rug en geen witte wangen. De amazonetaling Amazonetta brasiliensis heeft een lichtgrijze vlek op de kopzijde, een rode of donkere snavel zonder rode basisvlek en een blauwgroene spiegel met witte achterrand. De blauwvleugeltaling Spatula discors is kleiner, zonder witte wangen, met lichtblauwe voorvleugels.
Leefgebied
Brakke en zoute lagunes, zoutpannen, estuaria, mangrovekreken, rijstvelden en ondiepe zoete meren, vooral in het laagland en aan de kust. Op de Galápagos in brakke kustlagunes en kleine zoetwaterpoelen in het hoogland. Grondelt naar zaden, waterplanten en kleine ongewervelde dieren. Nestelt op de grond tussen dichte begroeiing nabij water.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia aan de Caribische kust. In Ecuador in het laagland van de zuidwestelijke kust en op de Galápagos, op de meeste grotere eilanden. In Peru langs de noordelijke en centrale kust. In Bolivia schaars en plaatselijk in het oostelijke laagland. Buiten het gidsgebied in het Caribisch gebied, het noorden en oosten van Zuid-Amerika en zuidelijk tot Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de zoutpannen en lagunes bij Santa Elena in Ecuador, in de kustlagunes van Noord-Peru, en op de Galápagos bij de lagunes van Puerto Villamil op Isabela.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Plaatselijk bejaagd en gevoelig voor het droogleggen of ombouwen van kustlagunes, onder meer voor garnalenkweek.
Wetenschappelijke naam
Anas bahamensis | Linnaeus, 1758
Linnaeus beschreef de soort in 1758 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Anas voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam komt van Latijn anas, 'eend'. De soortnaam verwijst naar de Bahama's. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bahama's.