Alle soorten › Eendachtigen › Eenden, ganzen en zwanen › Zuid-Amerikaanse pijlstaart
Zuid-Amerikaanse pijlstaart | Anas georgica
Yellow-billed Pintail | Pato jergón | Marreca-parda
De Zuid-Amerikaanse pijlstaart is een slanke, bruine grondeleend met een gele snavel en een spitse staart. In het gidsgebied is hij een van de talrijkste eenden van de meren en venen van de hoge Andes, en komt hij ook voor in de kustlagunes van Peru. De seksen zijn vrijwel gelijk.
Geluid
Het mannetje geeft een zacht, trillend fluitje, vooral in de balts; het vrouwtje een schor, aflopend kwaken.
Opname: Ignacio Escobar — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
48–55 cm, met een lange, dunne hals, een kleine, ronde kop en een lange, spitse staart. Het verenkleed is bruin met donkere vlekken op borst en flanken; de kop is fijn gestreept, met een warmbruine kruin. De snavel is helder geel met een zwarte rug en punt. De spiegel is zwartachtig met een groene glans, met brede geelbruine randen. Het vrouwtje is iets kleiner en doffer, met een kortere staart.
Verwarringssoorten
De Chileense taling Anas flavirostris is kleiner en gedrongener, met een kortere hals en staart, een grijzere, gespikkelde kop en eveneens een gele snavel. Het vrouwtje van de pijlstaart Anas acuta heeft een grijze snavel en een grijzer kleed. De bahamapijlstaart Anas bahamensis heeft witte wangen en een blauwgrijze snavel met rode basis. De punataling Spatula puna heeft een donkere kap, witte wangen en een blauwe snavel.
Leefgebied
Meren, plassen, venen (bofedales) en vochtig grasland in de puna en het hoger gelegen deel van de Andes, ruwweg tussen 2500 en 4600 m, en in Peru ook kustlagunes, estuaria en vloeivelden. Grondelt in ondiep water en graast op de oever, op zaden, waterplanten en ongewervelde dieren. Nestelt op de grond in dichte begroeiing, vaak op enige afstand van het water.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia zeldzaam en plaatselijk in de Andes van het zuiden. In Ecuador plaatselijk in de Andes, vooral in het midden en zuiden. In Peru in de Andes over het hele land en langs de Pacifische kust. In Bolivia op het altiplano en in de Andes. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Chili en Argentinië tot Vuurland, en op Zuid-Georgië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek op meren en venen in de puna, bijvoorbeeld rond het Titicacameer en in de reservaten van Salinas y Aguada Blanca bij Arequipa en Junín. In de kustlagunes van Peru zitten vaak groepen tussen andere eenden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Plaatselijk bejaagd; de ondersoort van Zuid-Georgië is klein en kwetsbaar.
Wetenschappelijke naam
Anas georgica | Gmelin, 1789
Gmelin beschreef de soort in 1789 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Anas werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Latijn anas, 'eend'. De soortnaam verwijst naar Zuid-Georgia in de zuidelijke Atlantische Oceaan. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Zuid-Georgia.