Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Bleeksnavelmierpitta
Bleeksnavelmierpitta | Grallaria carrikeri
Pale-billed Antpitta | Tororoí de Carriker | Tovacuçu-de-bico-claro
De bleeksnavelmierpitta is een grote, donkere mierpitta met een ivoorkleurige snavel die alleen op de oostflank van de Andes in het noorden van Peru leeft. Hij werd pas in 1982 beschreven en is sterk gebonden aan Chusquea-bamboe in hoog bergbos. De wetenschappelijke naam eert de verzamelaar M.A. Carriker.
Geluid
De zang is een reeks lage, holle tonen, die begint met een hogere toon en overgaat in een haperende reeks lagere tonen. De roep bestaat uit enkele hoge, metalige tonen.
Opname: Iván Lau — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
20–21 cm, rond en kortstaartig, op lange poten. De snavel is ivoorkleurig, de iris bleek roodbruin. Voorhoofd, teugels, wangen en kin zijn zwart, de kruin zwartbruin en de nek donker olijfbruin. Rug en stuit zijn donker olijfbruin met smalle zwarte randjes, de vleugeldekveren donker kastanjebruin. De keel is zwartgrijs; borst en buik zijn lichtgrijs, donkerder aan de zijkanten van de borst en bijna wit midden op de buik, met smalle zwarte veerranden op de borst. Flanken en onderstaartdekveren zijn geelachtig olijf. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De roodnekmierpitta Grallaria nuchalis heeft een kastanjebruine kop en nek, een kale witte huidvlek achter het oog en een zwarte snavel; hij leeft in het noorden van Peru ten westen en noorden van het gebied van deze soort. De geschubde mierpitta Grallaria squamigera heeft een witte keel en okergele, zwart geschubde onderdelen. De roestkapmierpitta Grallaria ruficapilla heeft een roodbruine kop en wit, gestreept onderlichaam.
Leefgebied
De ondergroei van vochtig bergbos met een onderbroken kronendak, veel epifyten en dichte bestanden Chusquea-bamboe, ongeveer tussen 2350 en 2900 m. Zoekt op de grond of tot ongeveer 1 m daarboven, meestal in dichte begroeiing, naar geleedpotigen en mogelijk kleine kikkers. Het enige bekende nest was een ondiepe kom van takjes en rottende bladeren, ongeveer 3 m hoog op een omgevallen stam, met twee jongen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru alleen op de oostflank van de Andes ten oosten van de Marañón, van het midden van Amazonas zuidwaarts tot ten minste het zuidoosten van La Libertad. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in bamboerijk hoog bergbos in Amazonas en La Libertad, op hoogten boven 2300 m. Luister in de vroege ochtend naar de reeks holle tonen; de vogel blijft meestal verscholen in het bamboe, maar komt soms even naar de rand van een pad.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het gebied is klein, maar het bos op deze hoogten is grotendeels nog intact. Plaatselijk gaat bos verloren door ontginning.
Wetenschappelijke naam
Grallaria carrikeri | Schulenberg & Williams, 1982
Schulenberg & Williams beschreef de soort in 1982 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam eert Melbourne Armstrong Carriker jr. (1879–1965), Amerikaans ornitholoog en verzamelaar in Midden- en Zuid-Amerika. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cordillera de Colán, Amazonas, Peru.