Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Witkeelmierpitta
Witkeelmierpitta | Grallaria albigula
White-throated Antpitta | Tororoí gorjiblanco | Tovacuçu-de-garganta-branca
De witkeelmierpitta is een mierpitta van de Yungas van zuidoost-Peru en Bolivia, met een roodbruine kop, een witte keel en grijze onderdelen. Hij leeft op de bosbodem van vochtig bergbos en is in de droge zuidelijke dalen ook te vinden in half bladverliezend bos. Zijn zang is een eenvoudige, holle tweetonige fluit.
Geluid
De zang is een holle, tweetonige fluit, waarvan de tweede toon iets hoger is. De roep is een enkele dalende holle toon; daarnaast een reeks van drie tot twaalf korte, zachte tonen.
Opname: Richard Dunn — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18–20 cm, rond en kortstaartig, op blauwgrijze poten. Kruin, nek en oorstreek zijn helder kastanjeroodbruin, met grijzige teugels en een ring van lichte blauwwitte kale huid rond het oog. De bovendelen zijn olijfbruin, staart en vleugels roodbruin. De witte keel loopt door tot onder de oorstreek. Borst en buik zijn licht- tot middengrijs, de flanken olijfkleurig. De bovensnavel is zwartgrijs, de ondersnavel blauwgrijs. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De roodwitte mierpitta Grallaria erythroleuca in Cusco heeft roodbruine bovendelen en kop, en witte onderdelen met roodbruine zijkanten; hij leeft meestal hoger. De schubkapmierpitta Grallaria guatimalensis heeft een geschubde kruin en rug en okergele tot roodbruine onderdelen. De Boliviaanse mierpitta Grallaria cochabambae is kleiner, egaal roodbruin en leeft hoger, in nevelwoud bij de boomgrens.
Leefgebied
De ondergroei van vochtig bergbos, in Bolivia ook half bladverliezend en bladverliezend bos, struikgewas en bamboe, in Peru meestal tussen 1150 en 2100 m, in het hele gebied van 600 tot 2700 m. Zoekt bijna uitsluitend op de grond, meestal in dichte begroeiing, naar insecten, spinnen en vermoedelijk regenwormen. Over het broeden is niets bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in het zuidoosten, in Cusco en Puno. In Bolivia in het noordwesten (La Paz) en van Cochabamba zuidwaarts tot in Chuquisaca en Tarija. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het noordwesten van Argentinië (Jujuy en Salta).
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Loop vroeg in de ochtend langs wegen en paden door het bergbos van de Yungas, zoals de weg van Cusco naar het Manú-gebied op hoogten rond 1500–2000 m, en luister naar de holle tweetonige fluit. De vogel zingt vaak vanaf de grond in dichte ondergroei.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het gebied is beperkt en de stand is niet bekend, maar wordt stabiel geacht. De soort komt in beschermde gebieden in Peru, Bolivia en Argentinië voor.
Wetenschappelijke naam
Grallaria albigula | Chapman, 1923
Chapman beschreef de soort in 1923 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam komt van Latijn albus, 'wit', en gula, 'keel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Santo Domingo, Peru.