Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Geelborstmierpitta
Geelborstmierpitta | Grallaria flavotincta
Yellow-breasted Antpitta | Tororoí pechiamarillo | Tovacuçu-de-peito-amarelo
De geelborstmierpitta is een roodbruine mierpitta met een geel aangezette witte keel en borst, van de Pacifische flank van de Andes in Colombia en Ecuador. Hij werd lang als ondersoort van de roodrugmierpitta beschouwd. Hij leeft op steile, beboste hellingen en in ravijnen langs beken.
Geluid
De zang bestaat uit drie holle tonen, waarvan de eerste twee bijna samenvallen en de laatste hoger is, als poe-puuu-puu. Op een afgespeelde zang reageert hij soms met een lange, schelle roep.
Opname: Nunes-de-Almeida — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–18 cm, rond en kortstaartig, op blauwgrijze poten, met een zwarte snavel. Het voorhoofd is donkergrijs, met lichte blauwgrijze kale huid rond het oog. Kruin, rug, vleugels en staart zijn egaal roodbruin. De onderdelen zijn grotendeels wit met een gele waas, het sterkst op keel en bovenborst. Jonge vogels hebben een donkergrijze kop, geeloranje huid rond het oog en geel en grijs gevlekte onderdelen met kastanjebruine vlekken. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De roodrugmierpitta Grallaria hypoleuca lijkt sterk op deze soort maar heeft een grijze borst en een witte buik zonder geel; hij leeft op de oostflank en in de Centrale en Oostelijke Andes. Allens mierpitta Grallaria alleni heeft een grijze kruin en een witte baardstreep. De okerborstdwergmierpitta Grallaricula flavirostris is veel kleiner, met een okergele borst en een gele snavel.
Leefgebied
De ondergroei in het binnenste van vochtig bergbos, bij voorkeur op steile hellingen en in ravijnen bij beken, ook aan bosranden, in Colombia ongeveer tussen 1300 en 2100 m, in Ecuador tussen 1500 en 2350 m. Springt over de grond en zoekt in aarde en strooisel, vermoedelijk vooral naar regenwormen. Het nest is een diepe, stevige kom van mos en varenbladeren, bekleed met worteltjes, op ongeveer 1,5 m hoogte tegen een boomstam, met twee eieren.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de Pacifische flank van de Westelijke Andes, van Antioquia zuidwaarts. In Ecuador op de westflank in het noordwesten, zuidwaarts tot Pichincha. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Op enkele plaatsen in noordwest-Ecuador, zoals bij Mindo, komt de vogel naar plekken waar regenwormen worden uitgelegd. Elders luister je vroeg in de ochtend in beboste ravijnen naar de drie holle fluittonen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. In Ecuador is de soort plaatselijk en schaars, in Colombia ook plaatselijk; omdat hij ongestoord bos verkiest, is hij vermoedelijk gevoelig voor houtkap.
Wetenschappelijke naam
Grallaria flavotincta | Sclater, 1877
Sclater beschreef de soort in 1877 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam komt van Latijn flavus, 'geel', en tinctus, 'gekleurd'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Frontino, Antioquia, Colombia.