Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Boyacámierpitta
Boyacámierpitta | Grallaria alticola
Boyaca Antpitta | Tororoí leonado norteño | Tovacuçu-de-boyacá
De boyacámierpitta is de noordelijke vorm van de vroegere bergmierpitta en komt alleen voor in de Oostelijke Andes van Colombia. Hij is genoemd naar het departement Boyacá. Net als de bergmierpitta leeft hij vooral in open terrein boven en langs de boomgrens.
Geluid
De zang begint met een glijdende toon, gevolgd door een korte pauze en dan drie tot vijf hakkelende tonen; het geheel duurt ongeveer 1 tot 1,5 seconde. De roep is een herhaalde enkele toon. Hij is vooral rond zonsopgang te horen.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
Ongeveer 16 cm, rond en kortstaartig, op lange donkere poten, met een donkere snavel. Gezicht olijfbruin tot roodachtig olijfbruin, met lichte okerkleurige teugels en witachtig rond het oog. Bovendelen licht tot olijfbruin met een grijze waas, de stuit bruiner; de handpennen met lichte okerkleurige randen. Onderdelen overwegend okerbruin met vage witte vlekjes; de onderstaartdekveren warmer okerbruin. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De bergmierpitta Grallaria quitensis in de Centrale Andes en verder zuidelijk lijkt sterk, maar komt niet in hetzelfde gebied voor en zingt anders. De muiscamierpitta Grallaria rufula is kleiner, egaal roodbruin en leeft in bamboe in het bos. De cundinamarcamierpitta Grallaria kaestneri is donkerder olijfbruin en leeft lager in bos op de oostflank.
Leefgebied
Páramo en het aangrenzende bergbos, en vrijwel elk open landschap binnen zijn hoogtezone, vooral tussen 2800 en 4000 m, ook struikgewas en weiland. Zoekt op de grond naar insecten en andere ongewervelden. Over het broeden is weinig bekend; vermoedelijk zoals bij de bergmierpitta.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Colombia, in de Oostelijke Andes in Santander, Boyacá en Cundinamarca, met inbegrip van het hoofdstedelijk district Bogotá. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek vroeg in de ochtend in de páramo ten oosten van Bogotá, bijvoorbeeld in Chingaza, of in Sumapaz, langs paden en open plekken. De vogel staat vaak rechtop op een graspol of steen en zingt daar.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is beperkt, maar de stand geldt als stabiel. Het verlies van páramo door landbouw en veeteelt is wel een groeiende zorg.
Wetenschappelijke naam
Grallaria alticola | Todd, 1919
Todd beschreef de soort in 1919 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam komt van Latijn altus, 'hoog', en -cola, 'bewoner': bewoner van het hooggebergte. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Lagunillas, Boyacá, Colombia.