Alle soorten › Steltloperachtigen › Meeuwen, sterns en schaarbekken › Californische meeuw
Californische meeuw | Larus californicus
California Gull | Gaviota californiana | Gaivota-da-califórnia
De Californische meeuw broedt op meren in het binnenland van westelijk Noord-Amerika en overwintert langs de Pacifische kust, vooral van Brits-Columbia tot Mexico. Zuidelijker dan Mexico wordt hij zelden gezien. In het gidsgebied is hij alleen als zeer zeldzame dwaalgast bekend; er zijn slechts enkele, deels onzekere waarnemingen.
Geluid
Een schor, lachend kjaa-kjaa, hoger dan bij de zilvermeeuwen. Dwaalgasten laten zich zelden horen.
Opname: Paul Marvin — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
51–58 cm, een middelgrote meeuw, tussen de ringsnavelmeeuw en de zilvermeeuwen in, met een vrij lange, slanke snavel. Volwassen vogels hebben een middengrijze mantel, iets donkerder dan bij de zilvermeeuwen, een zwarte vleugelpunt met witte vlekken, een donkere iris, groengele poten en een gele snavel met een rode en een zwarte vlek; in winterkleed is de achterkop bruin gestreept. Onvolwassen vogels zijn bruin gevlekt, met een roze snavel met een scherp begrensde zwarte punt en grijsroze poten. Het volwassen kleed wordt na ongeveer vier jaar bereikt. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De ringsnavelmeeuw Larus delawarensis is kleiner, met een lichtere mantel, een lichte iris en een kortere snavel met een zwarte ring. De Amerikaanse zilvermeeuw Larus smithsonianus is groter, met een lichtere mantel, een lichte iris en roze poten. De kleine mantelmeeuw Larus fuscus heeft een veel donkerder mantel en een lichte iris. De simeonsmeeuw Larus belcheri heeft een zwartbruine mantel en een zwarte staartband.
Leefgebied
Kusten, estuaria, havens en vuilnisbelten; in het broedgebied meren en akkers in het binnenland. Eet vis, insecten, ongewervelden en afval. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen als zeer zeldzame dwaalgast, met hooguit enkele waarnemingen aan de Pacifische kust; de status is onzeker. Broedt in het binnenland van westelijk Canada en de westelijke Verenigde Staten; overwintert langs de Pacifische kust van Noord-Amerika, zuidelijk tot Mexico.
Hoe en wanneer kijken
Een dwaalgast is alleen te vinden tussen groepen meeuwen in havens en estuaria aan de Pacifische kust. Let op de middelgrote bouw, de donkere iris en de groengele poten; een goede foto is nodig om de waarneming te documenteren.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand is groot; plaatselijk hebben de broedkolonies te lijden van dalende waterstanden in binnenmeren.
Wetenschappelijke naam
Larus californicus | Lawrence, 1854
Lawrence beschreef de soort in 1854 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Larus werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Grieks laros of Latijn larus, een woord voor een meeuw of een andere grote zeevogel. De soortnaam verwijst naar Californië, niet noodzakelijk de typelocatie. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Stockton, Californië, Verenigde Staten.