Alle soorten › Zangvogels › Troepialen › Caribische troepiaal
Caribische troepiaal | Quiscalus lugubris
Carib Grackle | Zanate caribeño | Iraúna-do-norte
De caribische troepiaal is een middelgrote troepiaal van de Kleine Antillen, het noorden van Venezuela, de Guyana's en het noordoosten van Brazilië. In het gidsgebied bereikt hij alleen het oosten van Colombia. Hij leeft in groepen in open, door mensen gebruikt terrein.
Geluid
Een reeks oplopende, piepende fluittonen, vaak van een groep tegelijk, en een droog, metaalachtig tsjek. Mannetjes zetten bij het zingen de veren op en spreiden vleugels en staart.
Opname: Denis Dujardin — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
22–28 cm; het mannetje is groter dan het vrouwtje. Het mannetje is glanzend zwart met een violette tot blauwe glans, een gele iris, een vrij lange, licht gebogen snavel en een middellange staart die het bij de balts licht gekield houdt. Het vrouwtje is kleiner en dof grijsbruin, lichter op keel en borst, met een gele iris. Jongen zijn bruin met een donkere iris.
Verwarringssoorten
De langstaarttroepiaal Quiscalus mexicanus is veel groter, met een veel langere staart, en leeft in het gidsgebied langs de kusten. De glanskoevogel Molothrus bonariensis heeft een donkere iris en een kortere, dikkere snavel. Het mannetje van de grote koevogel Molothrus oryzivorus is groter, met een rode iris en een halskraag.
Leefgebied
Open savanne met verspreide bomen, weilanden, akkers, randen van moerassen, dorpen en boerderijen in het laagland. Zoekt in groepen op de grond naar insecten, zaden en afval. Broedt in losse kolonies; het nest is een kom in een boom of palm.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia lokaal in het noordoosten van de llanos langs de grens met Venezuela. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's, het noordoosten van Brazilië, op Trinidad en de Kleine Antillen.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek op boerderijen, in dorpen en in weilanden in de oostelijke llanos; groepen lopen over de grond tussen het vee en zingen vanaf boomtoppen en daken.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen in het grootste deel van zijn verspreidingsgebied; in het gidsgebied alleen lokaal.
Wetenschappelijke naam
Quiscalus lugubris | Swainson, 1838
Swainson beschreef de soort in 1838 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Quiscalus werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Linnaeus' soortnaam Gracula quiscula; de herkomst van dat woord is onzeker: mogelijk het Caribische Quisqueya, 'moeder van alle landen', een naam voor Hispaniola, of Latijn quis, 'wat', en qualis, 'van welke soort'. De soortnaam is Latijn lugubris, 'treurig, in rouw', naar het zwarte verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Guyana.