Alle soorten › Zangvogels › Troepialen › Langstaarttroepiaal
Langstaarttroepiaal | Quiscalus mexicanus
Great-tailed Grackle | Zanate mexicano | Graúna-de-cauda-grande
De langstaarttroepiaal is een grote troepiaal met een lange, gekielde staart en een groot verschil tussen de seksen. In het gidsgebied leeft hij langs de Caribische en Pacifische kust, in mangrove, havens, dorpen en steden. Hij leeft in luidruchtige groepen en slaapt gezamenlijk in bomen in parken en op pleinen.
Geluid
Zeer gevarieerd: luide, oplopende fluittonen, klikkende, ratelende en krassende geluiden en een droog tsjak. Groepen maken bij de slaapplaats veel lawaai.
Opname: AUDEVARD Aurélien — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
33–43 cm; het mannetje is veel groter dan het vrouwtje. Het mannetje is glanzend zwart met een purperviolette glans, een felgele iris, een lange, krachtige snavel en een lange staart die het in de vlucht en bij de balts V-vormig (gekield) houdt. Het vrouwtje is veel kleiner en bruin, donkerder op vleugels en staart, met een lichte, bruingele wenkbrauwstreep, keel en borst en een gele iris. Jongen lijken op het vrouwtje, met een donkere iris en een vaag gestreepte onderzijde.
Verwarringssoorten
De caribische troepiaal Quiscalus lugubris is veel kleiner, met een kortere staart, en leeft in het gidsgebied alleen in het oosten van Colombia. De grote koevogel Molothrus oryzivorus heeft een rode iris, een kortere staart en een kleine kop met halskraag. De struiktroepiaal Dives warczewiczi is kleiner, met een donkere iris en een gewone, afgeronde staart.
Leefgebied
Mangrove, stranden, lagunes, havens, steden en dorpen met parken, en akkerland en weilanden in de kustvlakte; meestal laag, plaatselijk in het binnenland hoger. Allesetend: loopt over de grond en langs de waterlijn en eet insecten, kleine dieren, vruchten, zaden en afval. Broedt in kolonies; het nest is een kom in een boom, palm of riet.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia langs de Caribische kust, in het lagere dal van de Magdalena en langs de Pacifische kust, plaatselijk ook in het binnenland. In Ecuador langs de westkust. In Peru langs de noordkust, met een uitbreiding zuidwaarts. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van de Verenigde Staten via Midden-Amerika tot het noordwesten van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk in kustplaatsen, havens en langs mangroven; groepen lopen over stranden en pleinen. Tegen de avond trekken grote aantallen naar gezamenlijke slaapplaatsen in parkbomen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort profiteert van steden, landbouw en ontbossing en breidt haar verspreiding in het gidsgebied nog uit.
Wetenschappelijke naam
Quiscalus mexicanus | (Gmelin, 1788)
Gmelin beschreef de soort in 1788 als C[orvus] mexicanus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Quiscalus werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Linnaeus' soortnaam Gracula quiscula; de herkomst van dat woord is onzeker: mogelijk het Caribische Quisqueya, 'moeder van alle landen', een naam voor Hispaniola, of Latijn quis, 'wat', en qualis, 'van welke soort'. De soortnaam verwijst naar Mexico. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Veracruz, Mexico.