Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Cundinamarcamierpitta
Cundinamarcamierpitta | Grallaria kaestneri
Cundinamarca Antpitta | Tororoí de Cundinamarca | Tovacuçu-de-cundinamarca
De cundinamarcamierpitta is een kleine, dof olijfbruine mierpitta met wit gestreepte onderdelen, die pas in 1992 werd beschreven. Hij leeft in een smalle strook bergbos op de oostflank van de Oostelijke Andes van Colombia. Zijn naaste verwant is de santamartamierpitta.
Geluid
De zang is een korte reeks van drie heldere fluittonen, elke toon iets langer en hoger dan de vorige; de laatste ontbreekt soms. Bij onrust een hogere, scherpe roep met een doordringende eerste toon.
Opname: Bram Vogels — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–16 cm, rond en kortstaartig, op lange grijze poten. Het hele kleed is dof olijfbruin; de rugveren hebben smalle roetzwarte randjes, wat een vage bandering geeft. De vleugels zijn warmer bruin. De keel is lichter, de borst olijfbruin met witte strepen, de buik doffer wit. Onder de vleugel kaneelkleurig. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De santamartamierpitta Grallaria bangsi is iets groter, met een diep okergele keel, en leeft alleen in de Sierra Nevada de Santa Marta. De roestkapmierpitta Grallaria ruficapilla is groter, met een roodbruine kop en wit, zwart gestreept onderlichaam. De roodrugmierpitta Grallaria hypoleuca heeft roodbruine bovendelen, een witte keel en buik en een grijze borst. De muiscamierpitta Grallaria rufula leeft hoger en is egaal roodbruin.
Leefgebied
Vochtig bergbos en oud secundair bos met een dichte ondergroei, ongeveer tussen 1700 en 2500 m. Gebruikt bosranden en open plekken alleen waar veel lage begroeiing staat. Zoekt op de grond in strooisel en losse aarde naar insecten, larven, spinnen en waarschijnlijk regenwormen. Broedt vermoedelijk in de tweede helft van het jaar; over het nest is vrijwel niets bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen op de oostflank van de Oostelijke Andes, tussen Monterredondo en de Farallones de Medina, in het zuidwesten van Cundinamarca en het noordwesten van Meta. Uit het noordelijke deel van het vroegere gebied verdwenen. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister vroeg in de ochtend in het bergbos rond Monterredondo, langs de weg van Bogotá naar Villavicencio, naar de oplopende reeks van drie fluittonen. De vogel houdt zich op in dichte ondergroei en zingt vanaf de grond of een lage tak.
Staat van instandhouding
Bedreigd. De stand wordt geschat op enkele honderden volwassen vogels en neemt af door houtkap, ontginning voor kleinschalige landbouw en begrazing door geiten. Een deel van het gebied ligt in het nationale park Chingaza.
Wetenschappelijke naam
Grallaria kaestneri | Stiles, 1992
Stiles beschreef de soort in 1992 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam eert Peter Kaestner, Amerikaans diplomaat en amateurornitholoog die de soort ontdekte en later als eerste vogelaar 10.000 soorten zag. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Monterredondo, Guayabetal, Cundinamarca, Colombia.