Alle soorten › Stormvogelachtigen › Pijlstormvogels › Dunbekprion
Dunbekprion | Pachyptila belcheri
Slender-billed Prion | Prión Picofino | Faigão-de-bico-fino
De dunbekprion is een kleine, blauwgrijze stormvogel van de zuidelijke oceanen met een smalle snavel. Hij broedt op eilanden in de zuidelijke Atlantische en Indische Oceaan en voor Zuid-Chili, en trekt in de zuidelijke winter met de Humboldtstroom naar het noorden. In sommige jaren bereiken grote aantallen de wateren voor Peru, in andere jaren vrijwel geen.
Geluid
Op zee stil. In de kolonies 's nachts koerende roepen vanuit de holen.
Opname: Kevin Guille — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
26 cm, een kleine stormvogel met een smalle, blauwgrijze snavel. De bovendelen zijn licht blauwgrijs, met een donkere M-tekening over vleugels en rug die minder scherp is dan bij de antarctische prion. De kop is licht, met een brede witte wenkbrauwstreep boven een donkere streep door het oog. De staart is grijs met een smalle donkere punt en van onderen grotendeels wit. De onderdelen zijn wit, met een vage grijze vlek aan de zijkant van de borst. Vliegt laag en snel boven de golven, met veel zwenkingen. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De antarctische prion Pachyptila desolata heeft een bredere snavel, een donkerdere kop met een smallere wenkbrauwstreep, een scherpere M-tekening en een bredere donkere staartband. De kaapse stormvogel Daption capense is groter en zwart-wit geblokt. De Filippi's stormvogel Pterodroma defilippiana heeft een donker oogmasker zonder witte wenkbrauwstreep en vliegt in hoge bogen.
Leefgebied
Koel kustwater en open oceaan, vooral boven de Humboldtstroom, soms dicht onder de kust. Eet kleine kreeftachtigen, zoals vlokreeftjes en krill, en kleine inktvis en vis, die hij van het wateroppervlak pikt. Broedt in kolonies in holen op eilanden met gras of lage begroeiing, onder meer op de Falklandeilanden, Kerguelen en Crozet en op Isla Noir voor Zuid-Chili.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru in de zuidelijke winter op zee, vooral voor de zuidelijke en middelste kust; aantallen wisselen sterk van jaar tot jaar. Voor Ecuador weinig waarnemingen. Niet bekend uit Colombia en Bolivia. Broedt niet in het gidsgebied. Buiten het gidsgebied broedend op de Falklandeilanden, voor Zuid-Chili en in de zuidelijke Indische Oceaan; buiten de broedtijd noordelijk tot voor Peru, Uruguay en Zuid-Brazilië en in de wateren rond Zuid-Afrika en Australië.
Hoe en wanneer kijken
Op pelagische tochten uit havens in het zuiden en midden van Peru tussen juni en oktober, vooral in koele jaren; prionen vliegen laag en snel langs en blijven zelden bij boten.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De wereldstand is groot. Ingevoerde ratten, katten en muizen op broedeilanden zijn plaatselijke bedreigingen.
Wetenschappelijke naam
Pachyptila belcheri | (Mathews, 1912)
Mathews beschreef de soort in 1912 als Heteroprion belcheri; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pachyptila werd in 1811 ingevoerd door Illiger. De geslachtsnaam komt van Grieks pakhus, 'dik', en ptilon, 'veer', naar het dichte verenkleed. De soortnaam eert Charles Frederic Belcher (1876–1970), Australische jurist en amateur-ornitholoog, die de eerste exemplaren bij Geelong vond. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Geelong, Victoria, Australië.