Alle soorten › Zangvogels › Kardinaalachtigen › Geelgroene kardinaal
Geelgroene kardinaal | Caryothraustes canadensis
Yellow-green Grosbeak | Picogordo de antifaz | Furriel
De geelgroene kardinaal is een geelgroene kardinaal met een zwart gezicht en een zware snavel, die in groepjes door het bladerdak van vochtig laaglandbos trekt. Het grootste deel van het verspreidingsgebied ligt in Amazonië, de Guyana's en het Atlantisch bos van Brazilië. In het gidsgebied komt hij alleen aan de randen van Colombia voor.
Geluid
Groepen laten een voortdurend, schor en zoemend gekwetter horen. De zang is een korte reeks heldere, fluitende tonen, vaak vanuit de kruinen.
Opname: Wim Jacobs — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17 cm, met een zware, kegelvormige, donkergrijze snavel. Voorhoofd, teugel, de huid rond het oog en de kin zijn zwart en vormen een smal masker. De rest van de kop, de rug en de vleugels zijn olijfgeel tot geelgroen; de onderdelen zijn helderder geel, op de buik soms grijziger. De seksen lijken op elkaar. Jonge vogels zijn doffer, met een minder scherp masker.
Verwarringssoorten
De geelschouderkardinaal Parkerthraustes humeralis heeft een grijze kop met een zwart-wit gezichtspatroon en een grijze buik. De geelbrauwtangare Chlorothraupis olivacea heeft geen zwart masker maar een gele bril en leeft in de ondergroei. Vrouwtjes van tangares van het geslacht Piranga hebben een lichtere snavel en geen zwart gezicht.
Leefgebied
Bladerdak en middenetage van vochtig laaglandbos en bosranden, ook in hoge secundaire bossen, vooral beneden 800 m. Leeft in luidruchtige groepjes, vaak met gemengde groepen in de boomkruinen. Eet zaden, vruchten en insecten. Het nest is een kom in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen plaatselijk aan de randen van het land: in het uiterste noordwesten bij de grens met Panama en in het uiterste oosten in het laagland bij de grens met Venezuela en Brazilië. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama, het zuiden en oosten van Venezuela, de Guyana's en Brazilië, in Amazonië en in het Atlantisch bos.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let in het bladerdak van laaglandbos aan de grenzen van Colombia op een groepje geelgroene vogels met een zwart gezicht dat met een gemengde groep meetrekt; het schorre gekwetter wijst de groep aan.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt enige verstoring en komt ook in secundair bos voor, maar verdwijnt bij grootschalige ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Caryothraustes canadensis | (Linnaeus, 1766)
Linnaeus beschreef de soort in 1766 als Loxia canadensis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Caryothraustes werd in 1850 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam komt van Grieks karuon, 'noot', en thraustēs, 'breker'. De soortnaam betekent 'van Canada', maar is een vergissing voor Cayenne; de soort komt niet in Canada voor. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.