Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Geschubde mierpitta
Geschubde mierpitta | Grallaria squamigera
Undulated Antpitta | Tororoí ondulado | Tovacuçu-ondulado
De geschubde mierpitta is een van de grootste mierpitta's van de Andes, een plompe bodemvogel met okerkleurige, fijn zwart geschubde onderdelen. Hij leeft verborgen in het hoge nevelwoud tot aan de boomgrens en wordt veel vaker gehoord dan gezien. Zijn lage, trillende roep is een vertrouwd geluid in de schemering.
Geluid
Een lange, lage, holle triller van enkele seconden, die iets aanzwelt en weer wegsterft, ver dragend door het bos. Vooral te horen bij zonsopgang en in de schemering, vaak ook bij mist.
Opname: Peter de Rouw — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
21–24 cm, rond en kortstaartig, op lange grijze poten, met een zware zwarte snavel. Kruin, nek en rug zijn leigrijs tot olijfgrijs, de vleugels bruiner. De keel is wit en wordt aan weerszijden begrensd door een zwarte baardstreep. Borst en buik zijn warm okergeel tot oranjebruin, dicht bedekt met golvende zwarte schubben en bandjes. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De reuzenmierpitta Grallaria gigantea is nog groter, met roodbruine, fijner gebandeerde onderdelen en zonder witte keel en zwarte baardstreep; hij heeft een veel kleiner, versnipperd gebied. De jocotocomierpitta Grallaria ridgelyi in zuid-Ecuador heeft een zwarte kruin met een witte wangvlek en grijswitte onderdelen. Kleinere mierpitta's zoals de bergmierpitta Grallaria quitensis leven in opener páramo en zijn egaal bruin zonder schubben.
Leefgebied
Vochtig nevelwoud, elfenwoud en de dichte begroeiing vlak onder de boomgrens, ook Polylepis-bosjes, ongeveer tussen 2300 en 3800 m. Leeft op de bosbodem en in dichte ondergroei, vaak in natte, bemoste delen, en zoekt regenwormen en andere ongewervelden in de strooisellaag.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Andes; in Ecuador op de west- en oostflank; in Peru vooral op de oostflank; in Bolivia op de oostflank van de Andes in het noorden en midden van het land. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Leeft verborgen; de beste kans is op enkele plaatsen in Ecuador en Colombia waar mierpitta's met regenwormen naar een vaste plek worden gelokt. Elders bij zonsopgang luisteren langs paden door het hoge nevelwoud, waar een vogel soms even op het pad verschijnt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd, maar gevoelig voor de kap en versnippering van het hoge bergbos.
Wetenschappelijke naam
Grallaria squamigera | de Lafresnaye, 1842
De Lafresnaye beschreef de soort in 1842 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam komt van Latijn squama, 'schub', en -ger, 'dragend': geschubd. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.