Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Reuzenmierpitta
Reuzenmierpitta | Grallaria gigantea
Giant Antpitta | Tororoí gigante | Tovacuçu-gigante
De reuzenmierpitta is de grootste mierpitta en leeft in nat bergbos in Colombia en Ecuador. Hij voedt zich voor een groot deel met grote regenwormen. In een reservaat bij Mindo in noordwest-Ecuador komen sinds de jaren 2000 enkele vogels af op aangeboden wormen.
Geluid
De zang is een lange, gelijkmatige triller van holle tonen, die enkele seconden duurt en licht in sterkte toeneemt, hu-hu-hu-hu-hu-hu…. Zingt vooral in de vroege ochtend; het geluid draagt ver door het bos.
Opname: Francisco Sornoza — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
24–26 cm, groot, zwaar en bijna staartloos op lange, krachtige poten, met een zware snavel. Kruin en nek zijn grijs, de bovendelen olijfbruin. Teugel en kopzijden zijn roestbruin. De onderdelen zijn diep roestbruin met smalle zwarte golfbanden, het sterkst op borst en flanken. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De geschubde mierpitta Grallaria squamigera is kleiner, met okergele, zwart geschubde onderdelen, een witte keel en een zwarte baardstreep; hij leeft meestal hoger. Allens mierpitta Grallaria alleni is veel kleiner, met een witte snorstreep en ongebandeerde onderdelen. De schubkapmierpitta Grallaria guatimalensis is kleiner, met zwart geschubde bovendelen en een witte vlek op de onderkeel.
Leefgebied
Nat bergbos en nevelwoud, vaak in ravijnen en op steile hellingen met een dichte onderlaag, ook in oud secundair bos en langs bosranden. In noordwest-Ecuador vooral tussen ongeveer 1400 en 2300 m, in Colombia en op de oostflank hoger, tot ongeveer 3000 m. Eet vooral grote regenwormen, daarnaast andere ongewervelden. Over het broeden is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia zeer lokaal: in de Centrale Andes in Huila en Cauca, en in het zuidwesten in Nariño. In Ecuador op de westflank in Pichincha en Imbabura, en zeer lokaal op de oostflank in Napo. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos, en komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In een reservaat bij Mindo in Pichincha worden enkele vogels 's ochtends vroeg met regenwormen naar een vaste plek gelokt, waar ze van dichtbij te zien zijn. Elders blijft de soort in dekking en wordt hij vooral aan zijn triller herkend.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. De stand is klein en versnipperd, en het bergbos waarin de soort leeft wordt gekapt voor weiland en landbouw. Een deel van de vindplaatsen ligt in beschermde gebieden en particuliere reservaten.
Wetenschappelijke naam
Grallaria gigantea | Lawrence, 1866
Lawrence beschreef de soort in 1866 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam komt van Latijn giganteus, 'reusachtig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ecuador.