Alle soorten › Valkachtigen › Valken en caracara's › Gestreepte bosvalk
Gestreepte bosvalk | Micrastur ruficollis
Barred Forest Falcon | Halcón montés barreteado | Falcão-caburé
De gestreepte bosvalk is een kleine, sperwerachtige bosvalk met een lange staart en een fijn zwart-wit gebandeerde onderkant. Van alle bosvalken heeft hij de grootste verspreiding en hij gaat het hoogst de Andes in. Hij leeft verborgen in het onderetage en volgt soms zwermen legermieren om opgejaagde prooien te vangen.
Geluid
Een kort, blaffend ahrk of kak, met tussenpozen herhaald, vooral bij zonsopkomst; soms een versnellende reeks van zulke tonen.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
33–38 cm, met korte, afgeronde vleugels, een lange staart en lange gele poten. De volwassen vogel is donker leigrijs tot bruingrijs van boven, met een grijze kop en keel. De onderkant is wit, dicht en fijn zwart gebandeerd van borst tot onderstaartdekveren. De naakte huid rond het oog, de teugel en de washuid zijn geel tot oranje; het oog is lichtgeel tot oranje. De staart is zwartachtig met drie of vier smalle witte banden en een witte eindzoom. Jonge vogels zijn zeer variabel: bruin van boven, met een witte, roomkleurige of geelbruine onderkant met grove of juist weinig donkere banden, vaak met een lichte kraag.
Verwarringssoorten
De gebandeerde bosvalk Micrastur gilvicollis in het Amazonegebied heeft een wit oog, ijlere banden op de onderkant en slechts één of twee witte staartbanden. Sclaters bosvalk Micrastur plumbeus in het westen van Colombia en Ecuador heeft één witte staartband. De tweekleurige havik Astur bicolor is groter, met een effen grijze onderkant en roodbruine dijen. De Amerikaanse dwergsperwer Microspizias superciliosus is veel kleiner, met een kortere staart.
Leefgebied
Vochtig bos van het laagland, de uitlopers en de bergflanken, ook nevelwoud, oud secundair bos en bosranden; van zeeniveau tot ongeveer 2500 m, in de Andes vooral tussen 500 en 2000 m. Jaagt vanaf een lage, verborgen zitplaats op kleine vogels, hagedissen en grote insecten, en volgt soms zwermen legermieren. Het nest ligt in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de laaglanden en op de flanken van alle Andesketens. In Ecuador aan beide zijden van de Andes, van het laagland tot in het bergbos. In Peru op de oostflank van de Andes en in het Amazonegebied, en in het noordwesten. In Bolivia in de Yungas en de noordelijke en oostelijke laaglanden. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Mexico tot het noordoosten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in de vroege ochtend in bergbos en voetheuvelbos naar het blaffende ahrk. Let bij zwermen legermieren op een kleine, langstaartige roofvogel die laag in het struikgewas zit.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Wijdverbreid en verdraagt enige verstoring, maar gebonden aan bos.
Wetenschappelijke naam
Micrastur ruficollis | (Vieillot, 1817)
Vieillot beschreef de soort in 1817 als Sparvius ruficollis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Micrastur werd in 1841 ingevoerd door Gray. De geslachtsnaam combineert Grieks mikros, 'klein', met Astur, een geslachtsnaam voor haviken. De soortnaam komt van Latijn rufus, 'rood', en collum, 'hals'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Rio de Janeiro, Brazilië.