Alle soorten › Pelikaanachtigen › Reigers › Groene reiger
Groene reiger | Butorides virescens
Green Heron | Garcita verdosa | Socozinho-verde
De groene reiger is de noordelijke tegenhanger van de mangrovereiger. Hij broedt van Noord-Amerika tot Panama en de Caraïben en overwintert deels zuidelijker. In het gidsgebied is hij een schaarse wintergast, vooral in het noorden van Colombia.
Geluid
Een scherp, explosief kjoew of skeow bij het opvliegen; ook een zacht kuk-kuk-kuk.
Opname: Zsombor Károlyi — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
40–46 cm. Klein en gedrongen, met korte poten en een vrij lange, puntige donkere snavel. Volwassen vogels hebben een zwarte kruin met korte kuif, een kastanjebruine hals en zijkanten van de kop, een witte streep over keel en voorhals, en een donkere, groenglanzende rug en vleugels met lichte randen aan de dekveren. De poten zijn geel, in de broedtijd oranje. De seksen zijn gelijk; het vrouwtje is doffer. Jonge vogels zijn bruin, met een sterk gestreepte hals en onderzijde.
Verwarringssoorten
De mangrovereiger Butorides striata heeft een grijze in plaats van kastanjebruine hals; in Panama en het noorden van Colombia komen mengvormen voor, en jonge vogels zijn in het veld vaak niet op naam te brengen. Het Amerikaans woudaapje Botaurus exilis is kleiner, met een lichte vleugelvlek en een zwarte rug.
Leefgebied
Mangroven, kustlagunes, moerassen en oevers van meren en rivieren met dichte vegetatie, in het laagland. Wacht stil vlak boven het water en grijpt kleine vis, kikkers, kreeftachtigen en insecten. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia een schaarse wintergast, vooral aan de Caribische kust en in het noordwesten; zeldzamer verder naar het binnenland. In Ecuador zeer zeldzaam, met enkele waarnemingen. Uit Peru en Bolivia niet of nauwelijks bekend, en niet van de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedt hij van het zuiden van Canada via de Verenigde Staten en Midden-Amerika tot Panama en in de Caraïben, en overwintert hij tot in het noorden van Zuid-Amerika.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek hem tussen oktober en april in de mangroven en lagunes langs de Caribische kust van Colombia, bijvoorbeeld rond Santa Marta en Cartagena; let bij elke Butorides op de kleur van de hals.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de huidige omgrenzing van de soort; in het broedgebied wijdverbreid en talrijk. Lijdt plaatselijk onder het verlies van wetlands en mangroven.
Wetenschappelijke naam
Butorides virescens | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Ardea virescens; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Butorides werd in 1852 ingevoerd door Blyth. De geslachtsnaam komt van Middelengels butor, 'roerdomp', met het Griekse achtervoegsel -oides, 'lijkend op'. De soortnaam is Latijn virescens, 'groenig, groen wordend'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit kust van South Carolina, Verenigde Staten.