Alle soorten › Zangvogels › Troepialen › Grote bloedstuitbuidelspreeuw
Grote bloedstuitbuidelspreeuw | Cacicus uropygialis
Scarlet-rumped Cacique | Cacique lomiescarlata | Cacique-de-uropígio-escarlate
De grote bloedstuitbuidelspreeuw is een zwarte buidelspreeuw met een scharlakenrode stuit en een lichtblauwe iris. In de hier gevolgde opvatting omvat de soort vogels van het subtropische bergbos van de Andes, van het Pacifische laagland en van Midden-Amerika; deze groepen worden soms als aparte soorten behandeld. Ze leven in kleine groepen in het bladerdak.
Geluid
Luide, heldere en vloeiende fluittonen, vaak herhaald, en korte, nasale of krassende roepen. Groepen roepen veel tijdens het foerageren.
Opname: Paul Bourdin — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
23–29 cm; het mannetje is groter dan het vrouwtje, en vogels van de Andes zijn groter dan die van het Pacifische laagland. Glanzend zwart, met een scharlakenrode stuit die bij een zittende vogel vaak door de vleugels wordt bedekt en vooral in de vlucht zichtbaar is. De iris is lichtblauw, de snavel lang, spits en licht groenachtig geel. De seksen zijn verder gelijk. Jongen zijn doffer, met een donkere iris.
Verwarringssoorten
De roodstuitbuidelspreeuw Cacicus haemorrhous is groter, met een grotere, ook bij zittende vogels zichtbare rode stuit, en leeft in het Amazonelaagland. De geelstuitbergbuidelspreeuw Cacicus chrysonotus heeft een gele stuit en leeft meestal hoger. De geelsnaveltroepiaal Amblycercus holosericeus is geheel zwart, met een gele iris, en houdt zich laag in dicht struikgewas en bamboe op.
Leefgebied
Vochtig bergbos en bosranden in de Andes, ruwweg tussen 1000 en 2500 m, en vochtig laagland- en heuvelbos aan de Pacifische kant, meestal onder 1000 m. Foerageert in paren of kleine groepen in het bladerdak en de middelste lagen, vaak met gemengde groepen; zoekt insecten in bladeren, dood blad en epifyten en eet ook vruchten. Het nest is een hangende buidel, alleen of in kleine groepjes.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Andes en in het Pacifische laagland. In Ecuador in de Andes en in het laagland en de voetheuvels van het noordwesten. In Peru op de oostflank van de Andes, van het noorden tot in het zuiden. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Venezuela en in Midden-Amerika, van Honduras tot Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let in bergbos op groepjes zwarte buidelspreeuwen met lichte snavels die met gemengde groepen door het bladerdak trekken; de rode stuit is het best te zien als een vogel opvliegt.
Staat van instandhouding
In deze opvatting niet geëvalueerd. De groepen die elders als aparte soorten worden behandeld, gelden afzonderlijk als niet bedreigd. Ontbossing in de Andes en het Chocó vermindert plaatselijk het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Cacicus uropygialis | de Lafresnaye, 1843
De Lafresnaye beschreef de soort in 1843 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Cacicus werd in 1799 ingevoerd door De Lacépède. De geslachtsnaam komt van Spaans cacique, 'opperhoofd', een woord uit het Taíno van het Caribisch gebied. De soortnaam komt van uropygium, 'stuit', naar de rode stuit. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.