Alle soorten › Zangvogels › Troepialen › Loretobuidelspreeuw
Loretobuidelspreeuw | Cacicus koepckeae
Selva Cacique | Cacique de Koepcke | Cacique-da-selva
De loretobuidelspreeuw is een slanke, zwarte buidelspreeuw met een gele stuit, die vrijwel alleen in het oosten van Peru voorkomt. De soort werd pas in 1965 beschreven en is van slechts een klein aantal plaatsen bekend. Hij leeft in dichte begroeiing langs kleine rivieren en beken in laaglandbos.
Geluid
Weinig beschreven. Heldere fluittonen en nasale roepen, vergelijkbaar met die van verwante buidelspreeuwen.
Opname: Dante Buzzetti — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
21–23 cm, slank en vrij langstaartig. Geheel zwart, behalve een gele stuit en gele bovenstaartdekveren; vleugels en onderstaartdekveren zijn zwart. De iris is blauwachtig wit, de snavel spits en licht. De seksen zijn vrijwel gelijk.
Verwarringssoorten
De geelstuitbuidelspreeuw Cacicus cela is groter, met ook een gele vleugelvlek en geel aan de staartbasis en de onderstaartdekveren, en broedt in kolonies op open plekken. De geelstuitbergbuidelspreeuw Cacicus chrysonotus is groter en leeft veel hoger, in bergbos. De rouwbuidelspreeuw Cacicus sclateri heeft geen gele stuit en leeft in het noordoosten van Peru.
Leefgebied
Dichte begroeiing langs kleine rivieren en beken in laaglandregenwoud en in de lage voetheuvels, ruwweg tussen 300 en 600 m. Foerageert in de middelste en hogere lagen langs de bosrand aan het water, vermoedelijk vooral op insecten en vruchten. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen in Peru, in het oosten, met meldingen uit Ucayali, Cusco en Madre de Dios. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos; uit Bolivia niet bekend. Buiten het gidsgebied in het aangrenzende westen van Brazilië (Acre).
Hoe en wanneer kijken
Speur in het oosten van Peru vanaf een boot of langs beekoevers in het laaglandbos naar zwarte buidelspreeuwen met een gele stuit, en let op het ontbreken van geel op de vleugels.
Staat van instandhouding
Gevoelig. De stand is klein en neemt vermoedelijk af door ontbossing voor landbouw; het afgelegen leefgebied biedt enige bescherming.
Wetenschappelijke naam
Cacicus koepckeae | Lowery & O'Neill, 1965
Lowery & O'Neill beschreef de soort in 1965 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Cacicus werd in 1799 ingevoerd door De Lacépède. De geslachtsnaam komt van Spaans cacique, 'opperhoofd', een woord uit het Taíno van het Caribisch gebied. De soortnaam eert Maria Koepcke (1924–1971), Duits-Peruaanse ornithologe die de vogels van Peru bestudeerde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Balta, Ucayali, Peru.