Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Grote mierpitta
Grote mierpitta | Grallaria excelsa
Great Antpitta | Tororoí excelso | Tovacuçu-grande
De grote mierpitta is een van de grootste en zwaarste mierpitta's, een forse bodemvogel van het nevelwoud in het noorden van Venezuela. Hij is daar alleen bekend van enkele bergketens en wordt weinig waargenomen. In het gidsgebied is hij niet met zekerheid vastgesteld; hij staat in deze gids omdat zijn verspreidingsgebied tot dicht bij de grens met Colombia reikt.
Geluid
Een lage, holle, trillende roep die enkele seconden aanhoudt, gelijkend op die van de geschubde mierpitta. Vooral in de vroege ochtend te horen.
Opname: Nick Athanas — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
24 cm, zwaar gebouwd en kortstaartig, op lange grijze poten, met een zware snavel. Kruin en nek zijn grijs, rug en vleugels olijfbruin. De keel is witachtig. Borst en buik zijn okerbruin, dicht bedekt met zwarte golflijnen en schubben. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De geschubde mierpitta Grallaria squamigera is kleiner, met een leigrijze rug, een witte keel met zwarte baardstreep en okergele onderdelen; hij komt in het gidsgebied wijd verspreid voor in de Andes. De reuzenmierpitta Grallaria gigantea van Colombia en Ecuador is ongeveer even groot, maar heeft roodbruine onderdelen met fijne zwarte bandering en geen lichte keel.
Leefgebied
Vochtig nevelwoud met dichte ondergroei, in Venezuela ongeveer tussen 1700 en 2300 m. Leeft op de bosbodem en zoekt regenwormen en andere ongewervelden in de strooisellaag. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied niet met zekerheid vastgesteld; een waarneming is het eerst te verwachten in het grensgebied van Colombia met Venezuela. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied alleen in het noorden van Venezuela, in de Kustcordillera en in de Andes.
Hoe en wanneer kijken
Een waarneming in het gidsgebied vraagt om een geluidsopname of foto. Let in het nevelwoud langs de grens met Venezuela op lage, holle trillers en vergelijk ze met die van de geschubde mierpitta.
Staat van instandhouding
Gevoelig. De soort heeft een klein verspreidingsgebied in het noorden van Venezuela en wordt bedreigd door de kap en versnippering van het bergbos.
Wetenschappelijke naam
Grallaria excelsa | Berlepsch, 1893
Berlepsch beschreef de soort in 1893 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam komt van Latijn excelsus, 'hoog, verheven'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Aricagua, Mérida, Venezuela.