Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Roodoormierpitta
Roodoormierpitta | Grallaria erythrotis
Rufous-faced Antpitta | Tororoí carirrufo | Tovacuçu-de-face-ruiva
De roodoormierpitta is een middelgrote mierpitta van de Yungas van Bolivia, met een helder oranjeokerkleurig gezicht en een witte keel. Hij leeft vooral in secundair bos en dichte begroeiing langs wegen en beken, en minder in het binnenste van oud bos. In het grootste deel van zijn gebied wordt hij vooral aan zijn fluitzang opgemerkt.
Geluid
De zang is een reeks van drie vlakke fluittonen, elk iets hoger en korter dan de vorige, waarvan de laatste stijgt. Daarnaast een enkele lange, dalende fluittoon. Hij zingt vooral 's ochtends, minder 's middags en in de schemering, meestal laag bij de grond vanaf een boomstam of tak.
Opname: Niels Krabbe — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–19 cm, rond en kortstaartig, op lange poten. Kruin, rug, vleugels en staart zijn dof okergrijs tot okerbruin. Gezicht, teugels en halszijden zijn helder oranjeokerkleurig, de keel helderwit. De borst is licht oranjeokerkleurig met vage witte streepjes; onderborst en buik zijn witachtig. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De boliviaanse mierpitta Grallaria cochabambae en de punomierpitta Grallaria sinaensis zijn kleiner en egaal roodbruin, zonder witte keel. De streepkopmierpitta Grallaria andicolus heeft een gestreepte kop en onderdelen en leeft hoger, in Polylepis en struikgewas. De roodwitte mierpitta Grallaria erythroleuca in Cusco heeft een vergelijkbaar patroon, maar komt niet in hetzelfde gebied voor.
Leefgebied
Dichte begroeiing, zoals secundair bos en bosranden langs wegen en waterlopen; komt zelden in het binnenste van oud bos en lijkt verstoorde plekken te verkiezen. Ongeveer tussen 1700 en 3300 m, het talrijkst tussen 2000 en 3000 m. Zoekt op de grond naar insecten en andere ongewervelden. Over het broeden is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia op de oostflank van de Andes in La Paz en Cochabamba tot in het uiterste westen van Santa Cruz. In Peru mogelijk alleen in het uiterste zuidoosten van Puno, aan de grens met Bolivia. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister vroeg in de ochtend langs wegen door de Yungas van La Paz, bijvoorbeeld in de omgeving van Cotapata, en in de bergbossen van Cochabamba naar de driedelige fluitzang. De vogel zingt vaak vanaf een lage tak aan de rand van dichte begroeiing langs de weg.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is beperkt, maar de stand geldt als stabiel en er zijn geen directe bedreigingen bekend. Omdat hij verstoorde begroeiing verdraagt, is hij minder afhankelijk van oud bos dan veel andere mierpitta's.
Wetenschappelijke naam
Grallaria erythrotis | Sclater & Salvin, 1876
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1876 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam komt van Grieks eruthros, 'rood', en ous, ōtos, 'oor'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tilotilo, Yungas, Bolivia.