Alle soorten › Steltloperachtigen › Meeuwen, sterns en schaarbekken › Kelpmeeuw
Kelpmeeuw | Larus dominicanus
Kelp Gull | Gaviota Dominicana | Gaivotão
De kelpmeeuw is de grote meeuw met de zwarte mantel van het zuidelijk halfrond, met broedgebieden in Zuid-Amerika, zuidelijk Afrika, Australazië en Antarctica. In het gidsgebied leeft hij langs de kust van Peru en heeft hij zich de afgelopen decennia noordwaarts uitgebreid. Hij is de grootste meeuw van het gidsgebied.
Geluid
Een lang, schel kie-ow en een reeks lachende ha-ha-ha-roepen; bij verstoring een laag kek.
Opname: African Bioacoustics Community — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
54–62 cm, een zware meeuw met een dikke gele snavel met een rode vlek bij de punt, een lichte iris en groengele poten. Volwassen vogels hebben een zwartachtige mantel en bovenvleugel met een brede witte achterrand en kleine witte vlekken in de zwarte vleugelpunt, en een witte kop, onderkant en staart; ook buiten de broedtijd blijft de kop vrijwel wit. Jonge vogels zijn donker grijsbruin gevlekt, met een zwarte snavel en een donkere staart; ze worden in vier jaar volwassen en hebben tussendoor een gemengd bruin en zwart kleed. De seksen zijn gelijk; het mannetje is groter.
Verwarringssoorten
De simeonsmeeuw Larus belcheri is kleiner, met een zwarte staartband, een snavel met een zwarte band en een rode punt, gele poten en in winterkleed een donkerbruine kap. De lachmeeuw Leucophaeus atricilla is veel kleiner, met een donkergrijze mantel en geen wit in de vleugelpunt. De ringsnavelmeeuw Larus delawarensis, alleen aan de Caribische kust, is kleiner, met een lichtgrijze mantel en een geringde snavel.
Leefgebied
Rotskusten, zandstranden, estuaria, havens en vuilnisbelten, ook bij viskwekerijen; zelden ver op zee. Eet vis, weekdieren, krabben, eieren en jongen van andere vogels, aas en afval; laat schelpen op rotsen vallen om ze te breken. Broedt in kolonies of afzonderlijke paren op eilanden, kliffen en stranden; het nest is een hoop plantenmateriaal.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru langs de kust, vooral in het midden en zuiden, met een uitbreiding naar het noorden. In Ecuador schaars in het zuidwesten, vooral rond de Golf van Guayaquil. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied langs de kusten van Chili, Argentinië en Zuid-Brazilië, en verder in zuidelijk Afrika, Australië, Nieuw-Zeeland, op subantarctische eilanden en op het Antarctisch Schiereiland.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de vissershavens en bij vuilnisbelten aan de kust van Midden- en Zuid-Peru, bijvoorbeeld rond Lima, Paracas en Mollendo, waar hij tussen de simeonsmeeuwen zit; let op de grotere maat en de staart zonder zwarte band.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand neemt in grote delen van het areaal toe, mede door visafval en vuilnisbelten.
Wetenschappelijke naam
Larus dominicanus | Lichtenstein, 1823
Lichtenstein beschreef de soort in 1823 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Larus werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Grieks laros of Latijn larus, een woord voor een meeuw of een andere grote zeevogel. De soortnaam is Latijn voor 'dominicaans': het zwart-wit van de vogel lijkt op het habijt van de dominicanen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Kust van Brazilië.