Alle soorten › Steltloperachtigen › Meeuwen, sterns en schaarbekken › Amerikaanse zilvermeeuw
Amerikaanse zilvermeeuw | Larus smithsonianus
American Herring Gull | Gaviota argéntea americana | Gaivota-prateada-americana
De Amerikaanse zilvermeeuw is de grote, grijsruggige meeuw van Noord-Amerika, waar hij broedt van Alaska tot het noordoosten van de Verenigde Staten. In de winter trekt een deel van de vogels zuidwaarts tot het Caribisch gebied en Midden-Amerika. In het gidsgebied is hij een schaarse wintergast, vooral aan de Caribische kust van Colombia; vrijwel alle vogels zijn onvolwassen.
Geluid
Een luid, lachend kjauw-kjauw-kjauw en korte ga-ga-ga-roepen. Wintergasten in het gidsgebied laten zich weinig horen.
Opname: Doug Hynes — CC BY-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
56–64 cm, een grote, zware meeuw met een forse snavel en roze poten. Volwassen vogels hebben een lichtgrijze mantel, zwarte vleugelpunten met witte vlekken, een gele snavel met een rode vlek op de ondersnavel en een lichte iris; in winterkleed is de kop bruin gestreept. Onvolwassen vogels, de gewone leeftijd in het gidsgebied, zijn in de eerste winter egaal grijsbruin, met een vrijwel geheel donkere staart, donkere handpennen en een donkere snavel die later aan de basis roze wordt. Het volwassen kleed wordt pas na ongeveer vier jaar bereikt. De seksen zijn gelijk, het mannetje is gemiddeld groter.
Verwarringssoorten
De kelpmeeuw Larus dominicanus heeft als volwassen vogel een zwartbruine mantel; jonge vogels zijn bruiner, met een zwarte snavel en een donkerder staartbasis. De ringsnavelmeeuw Larus delawarensis is duidelijk kleiner, met een kortere snavel; jonge vogels hebben een lichtere grijze mantel en een smallere staartband. De kleine mantelmeeuw Larus fuscus is slanker, met langere vleugels; jonge vogels hebben een wittere stuit en een scherper begrensde staartband. De zilvermeeuw Larus argentatus lijkt sterk; jonge vogels hebben een lichtere stuit en staartbasis met een duidelijker staartband.
Leefgebied
Stranden, estuaria, lagunes, havens en vuilnisbelten aan de kust, soms bij grote meren in het laagland. Eet vis, ongewervelden, aas en afval en zoekt vaak voedsel bij vissersboten en markten. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia schaars maar vrijwel jaarlijks aan de Caribische kust, zeldzaam aan de Pacifische kust. In Ecuador en Peru zeldzaam aan de kust; in Bolivia niet vastgesteld. Ontbreekt op de Galápagos of is daar hooguit uitzonderlijk. Broedt in Alaska, Canada en het noorden van de Verenigde Staten en overwintert zuidelijk tot Midden-Amerika en het Caribisch gebied.
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek tussen november en april tussen groepen meeuwen en sterns op stranden, in havens en bij vuilnisbelten aan de Caribische kust van Colombia. Let op de grote bouw en het grijsbruine kleed van onvolwassen vogels.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd als afzonderlijke soort. De Noord-Amerikaanse stand is groot; plaatselijk zijn de aantallen afgenomen.
Wetenschappelijke naam
Larus smithsonianus | Coues, 1862
Coues beschreef de soort in 1862 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Larus werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Grieks laros of Latijn larus, een woord voor een meeuw of een andere grote zeevogel. De soortnaam verwijst naar het Smithsonian Institution in Washington. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Kusten van Noord-Amerika.