Alle soorten › Nieuwewereldgieren › Nieuwewereldgieren › Kleine geelkopgier
Kleine geelkopgier | Cathartes burrovianus
Lesser Yellow-headed Vulture | Zopilote sabanero | Urubu-de-cabeça-amarela
De kleine geelkopgier is de gier van de natte savannen en moerassen van het laagland. Hij vliegt laag boven grasland en oevers, vaak maar enkele meters hoog, en spoort op de geur dode vissen, reptielen en kleine zoogdieren op. Hij lijkt sterk op de grote geelkopgier, maar de twee soorten zijn grotendeels gescheiden door hun leefgebied: open land tegenover gesloten bos.
Geluid
Stil; alleen sissende geluiden bij kadavers.
Opname: Luiz C. Silva — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
53–66 cm, kleiner en slanker dan de kalkoengier, met een vrij korte staart. Het kleed is dof zwartbruin. De kale kop is geel tot oranjegeel, met roodachtige tinten op voorhoofd en nek en een blauwgrijze kruin. Van onderen zijn de slagpennen zilvergrijs; de binnenste handpennen zijn niet donkerder dan de rest. Van boven tonen de buitenste handpennen witachtige schachten die een lichte vlek vormen. Jonge vogels hebben een donkerdere kop met een lichte nek. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De grote geelkopgier Cathartes melambrotus is groter en glanzender zwart, met een diepgele kop, bredere vleugels, een langere staart en een donkere band over de binnenste handpennen aan de onderkant; hij vliegt boven gesloten bos. De kalkoengier Cathartes aura heeft als volwassene een rode kop en een langere staart. De zwarte gier Coragyps atratus heeft een grijze kop, een korte staart en witte vleugelpunten.
Leefgebied
Natte savannen, overstroomde graslanden, moerassen, rivieroevers, rijstvelden en weiland in het laagland, meestal onder 500 m. Zoekt voedsel laag vliegend, alleen of in kleine groepen, en rust op palen en lage bomen. Eet kadavers, vooral van vis, en kleine dieren. Legt de eieren zonder nest op de grond of in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Caribisch laagland, het Magdalenadal en de llanos, verder plaatselijk in het Amazonegebied. In Ecuador zeldzaam en plaatselijk, vooral langs rivieren in het oosten. In Peru plaatselijk in het Amazonelaagland langs grote rivieren en meren. In Bolivia wijdverbreid op de savannen van de Beni en Santa Cruz. Niet op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het oosten van Mexico tot het noorden van Argentinië en Uruguay.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk vanaf de weg over natte savannen in de llanos van Colombia of de Beni in Bolivia, waar vogels laag over het gras en langs sloten zweven en vaak op palen zitten.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is wijdverbreid in geschikt open land.
Wetenschappelijke naam
Cathartes burrovianus | Cassin, 1845
Cassin beschreef de soort in 1845 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Cathartes werd in 1811 ingevoerd door Illiger. De geslachtsnaam komt van Grieks kathartēs, 'reiniger', naar de rol van deze gieren als opruimers van kadavers. De soortnaam eert Marmaduke Burrough (1798–1844), Amerikaans arts, consul in Veracruz en verzamelaar in Mexico en het Verre Oosten. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Veracruz (stad), Mexico.