Alle soorten › Steltloperachtigen › Meeuwen, sterns en schaarbekken › Lachmeeuw
Lachmeeuw | Leucophaeus atricilla
Laughing Gull | Gaviota guanaguanare | Gaivota-alegre
De lachmeeuw is een middelgrote kapmeeuw van de kusten van Noord- en Midden-Amerika en het Caribisch gebied, genoemd naar zijn lachende roep. In het gidsgebied is hij vooral een wintergast langs de Pacifische kust van Colombia, Ecuador en Noord-Peru, waar hij in groepen in havens en estuaria verblijft. Een deel van de onvolwassen vogels blijft ook in de noordelijke zomer.
Geluid
Een hoge, lachende reeks ha-ha-ha-haah-haah en een klagend kee-ah; in de wintergebieden vooral korte roepen vanuit groepen.
Opname: David Darrell-Lambert — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
39–43 cm, een slanke kapmeeuw met lange, smalle vleugels en een lange, iets afhangende snavel. Volwassen vogels hebben een donkergrijze mantel en bovenvleugel die zonder scherpe grens overgaan in zwarte vleugelpunten met weinig of geen witte toppen, en een smalle witte achterrand. In broedkleed een zwarte kap, smalle witte halve oogringen en een donkerrode snavel en poten; in winterkleed een witte kop met een grijze waas achter het oog en een zwartachtige snavel. Jonge vogels zijn grijsbruin, met een grijze borst en flanken, een volledige zwarte staartband en een donkere ondervleugel; ze worden in drie jaar volwassen. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De Franklins meeuw Leucophaeus pipixcan is kleiner, met een kortere snavel, bredere witte halve oogringen, een witte band tussen het grijs en de zwarte vleugelpunt en grote witte toppen aan de handpennen; in winterkleed houdt hij een donkere halve kap. De lavameeuw Leucophaeus fuliginosus is groter en geheel roetgrijs en leeft alleen op de Galápagos. De grijze meeuw Leucophaeus modestus is effen grijs, met in broedkleed een witachtige kop en met een zwarte snavel en zwarte poten.
Leefgebied
Kusten, havens, estuaria, lagunes, mangroven en zandstranden; ook bij vissersplaatsen, garnalenkwekerijen en vuilnisbelten, zelden landinwaarts. Eet vis, schaaldieren, insecten en afval en steelt soms voedsel van pelikanen. Broedt in kolonies op de grond, op eilanden en in kwelders in het Caribisch gebied en Noord-Amerika; het nest is een kom van plantenmateriaal.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia langs de Caribische en de Pacifische kust; aan de Caribische kust het hele jaar aanwezig. In Ecuador langs de hele kust, het talrijkst van oktober tot april, en schaars op de Galápagos. In Peru langs de kust, vooral in het noorden, zuidelijk tot ongeveer Lima en verder zuidelijk zeldzaam. Ontbreekt in Bolivia. Buiten het gidsgebied broedt hij langs de oostkust van Noord-Amerika, rond de Golf van Mexico, in het Caribisch gebied tot Venezuela en aan de Pacifische kust van Mexico.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de noordelijke winter in havens en bij vissersstranden in het zuidwesten van Ecuador, bijvoorbeeld rond de Golf van Guayaquil en op het schiereiland Santa Elena, of aan de kust van Tumbes en Piura in Noord-Peru. In maart en april krijgen veel vogels al een zwarte kap.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand is groot; in Noord-Amerika herstelde hij zich na een sterke afname in de negentiende eeuw door eierrapen en jacht op veren.
Wetenschappelijke naam
Leucophaeus atricilla | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Larus Atricilla; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Leucophaeus werd in 1855 ingevoerd door Bruch. De geslachtsnaam komt van Grieks leukos, 'wit', en phaios, 'donker'. De soortnaam komt van Latijn ater, 'zwart', en Nieuwlatijn cilla, dat Linnaeus als 'staart' opvatte. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bahama's.