Alle soorten › Zangvogels › Maansluipers › Marañónmaansluiper
Marañónmaansluiper | Melanopareia maranonica
Maranon Crescentchest | Pecholuna del Marañón | Tapaculo-do-marañón
De marañónmaansluiper is de grootste maansluiper en leeft alleen in het droge struweel van de Marañónvallei en aangrenzende dalen in het noorden van Peru en het zuiden van Ecuador. Hij is een van de vele vogels die tot dit geïsoleerde droge dal beperkt zijn. Hij houdt zich verborgen in dicht struikgewas.
Geluid
Een reeks holle, korte tonen die in tempo toenemen, vaak vanuit dekking gezongen, vooral in de vroege ochtend. Ook droge, korte roepjes.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16 cm, met een lange staart, korte, ronde vleugels en een dunne snavel. De kruin en bovendelen zijn donker bruin tot zwartachtig, met een witte streep langs de schouder en de vleugeldekveren. Een smalle witte wenkbrauwstreep ligt boven een zwart masker. De keel is lichtgeel, daaronder een brede zwarte halve maan over de borst; de rest van de onderdelen is diep roodbruin tot kastanjebruin. De seksen zijn vrijwel gelijk.
Verwarringssoorten
De bonte maansluiper Melanopareia elegans is kleiner, met grijzere bovendelen en lichtere, kaneelbruine onderdelen, en leeft vooral ten westen van de Andes; in de bovenloop van de Marañón komt een vorm van die soort voor, maar de verspreiding sluit vrijwel niet aan. Geen andere vogel in dit dal combineert een zwarte borstband met roodbruine onderdelen.
Leefgebied
Droog struweel, doornstruweel en droog bos met dichte ondergroei op de hellingen van de Marañónvallei en zijdalen, ruwweg tussen 400 en 1800 m. Zoekt laag in de begroeiing en op de grond naar insecten. Over het nest is weinig bekend; het ligt vermoedelijk laag in dicht struikgewas.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Peru: in de Marañónvallei en zijdalen in Cajamarca en Amazonas, en de vallei van de Chinchipe. Ecuador: alleen in het uiterste zuiden, in de vallei van de Chinchipe in Zamora-Chinchipe. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied komt hij niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bezoek de droge hellingen langs de Marañón bij Jaén en Bagua of het dal van de Chinchipe bij Zumba en luister in de vroege ochtend naar de holle, versnellende reeks. De vogel blijft meestal laag en verborgen; wacht bij een open plek in het struweel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd volgens de huidige beoordeling, maar met een klein verspreidingsgebied. Het droge struweel van de Marañónvallei verdwijnt door uitbreiding van rijst- en fruitteelt, begrazing en houtkap.
Wetenschappelijke naam
Melanopareia maranonica | Chapman, 1924
Chapman beschreef de soort in 1924 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Melanopareia werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks melas, 'zwart', met parēion, 'wang'. De soortnaam verwijst naar de vallei van de Marañón in Peru. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Perico, Río Chinchipe, Peru.