Alle soorten › Zangvogels › Maansluipers › Olijfkruinmaansluiper
Olijfkruinmaansluiper | Melanopareia maximiliani
Olive-crowned Crescentchest | Pecholuna del Chaco | Tapaculo-de-coroa-oliva
De olijfkruinmaansluiper is de maansluiper van Bolivia, waar hij zowel in de Chaco als op de struikrijke Andeshellingen leeft. Hij houdt zich laag in dichte begroeiing op en valt vooral op door zijn zang. De zwarte halve maan op de borst steekt af tegen de diep kaneelbruine onderdelen.
Geluid
Een reeks heldere, korte tonen in een gelijkmatig ritme, vaak lang herhaald vanuit dekking, vooral in de ochtend. Daarnaast droge, tikkende roepjes.
Opname: Niels Krabbe — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15 cm, met een lange, smalle staart, korte, ronde vleugels en een dunne snavel. De kruin en bovendelen zijn olijfbruin. Een lichte, witte tot geelachtige wenkbrauwstreep loopt boven een zwart masker. De keel is lichtgeel, de borst draagt een zwarte halve maan, en de rest van de onderdelen is diep kaneel- tot roestbruin. De seksen zijn vrijwel gelijk; jongen zijn doffer, met een vagere borstband.
Verwarringssoorten
De diadeemmaansluiper Melanopareia torquata, in de cerrado van het oosten van Bolivia, heeft een roodbruine nekband, een bruinere kruin en lichtere, okerbruine onderdelen. Andere maansluipers komen in Bolivia niet voor. Tapacolo's zoals de Scytalopus-soorten zijn donkergrijs en missen de zwarte borstband.
Leefgebied
Droog tot vrij vochtig struweel, grasland met struiken en de randen van bos, zowel in de droge inter-Andesdalen en op de oostflank, plaatselijk tot ongeveer 3000 m, als in het struikrijke laagland van de Chaco. Zoekt laag in de begroeiing en op de grond naar insecten. Het nest ligt laag in een graspol of struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Bolivia: in de Andes en de droge dalen van La Paz zuidwaarts via Cochabamba en het westen van Santa Cruz tot Chuquisaca en Tarija, en in de Chaco in het zuidoosten. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Chaco van Paraguay en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in de ochtend langs struikrijke hellingen in de droge dalen van Cochabamba en Chuquisaca, of in het struweel van de Chaco, naar de herhaalde heldere tonen. Wacht stil bij de bron van de zang; de vogel klimt soms even naar een hogere tak.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort leeft in een groot gebied en verdraagt enige verstoring van het struweel; omzetting van de Chaco in landbouwgrond vermindert plaatselijk het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Melanopareia maximiliani | (d'Orbigny, ACVMD, 1838)
D'Orbigny, ACVMD beschreef de soort in 1838 als Synallaxis Maximiliani; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Melanopareia werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks melas, 'zwart', met parēion, 'wang'. De soortnaam eert prins Maximilian zu Wied-Neuwied (1782–1867), Duits natuuronderzoeker die Brazilië en Noord-Amerika bereisde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Yungas, Bolivia.