Alle soorten › Trogonachtigen › Trogons › Maskertrogon
Maskertrogon | Trogon personatus
Masked Trogon | Trogón enmascarado | Surucuá-mascarado
De maskertrogon is de trogon van het Andesbergbos en het nevelwoud, en reikt hoger dan de andere trogons van het gidsgebied. Hij lijkt op de gekraagde trogon, maar heeft een uitgebreider zwart masker en een fijner gebandeerde onderstaart. Hij zit vaak lang stil in de middelste lagen van het bos en trekt soms mee met gemengde groepen.
Geluid
De zang is een reeks van vier tot acht gelijke, wat schorre kwa-tonen in een regelmatig tempo, met tussenpozen herhaald. De roep is een droog, ratelend gekwetter.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
25–27 cm. Het mannetje is glanzend groen op kop, borst en rug, met een zwart masker over voorhoofd, gezicht en keel, een rode oogring en een gele snavel. Een witte band scheidt de groene borst van de rode buik. De staart is van onderen zeer fijn zwart-wit gebandeerd, waardoor hij grijs lijkt, met brede witte toppen. Het vrouwtje is bruin op kop, borst en rug, met een zwartachtig masker, een rode buik, een smalle witte borstband en een geelachtige snavel met een donkere bovensnavel; haar onderstaart is fijn grijs gebandeerd. Bij hooggebergtevormen is de onderstaart donkerder en zijn de witte toppen smaller.
Verwarringssoorten
De gekraagde trogon Trogon collaris heeft een minder uitgebreid zwart masker en een grover zwart-wit gebandeerde onderstaart; het vrouwtje mist het zwarte masker. Hij leeft gemiddeld lager. De goudkopquetzal Pharomachrus auriceps en de kuifquetzal Pharomachrus antisianus zijn groter, met lange bovenstaartdekveren en zonder witte borstband.
Leefgebied
Vochtig bergbos en nevelwoud, ook bosranden en hoge struikbossen bij de boomgrens, meestal tussen 1200 en 3000 m, plaatselijk tot ongeveer 3500 m. Zit in de middelste lagen van het bos. Eet insecten en vruchten, die hij in een korte vlucht pakt. Broedt in een holte in rot hout of een boomstronk.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de cordilleras, de Serranía de Perijá en de Sierra Nevada de Santa Marta. In Ecuador op de west- en oostflank van de Andes. In Peru vooral op de oostflank, in het noorden ook op de westflank. In Bolivia op de oostflank van de Andes. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes en het kustgebergte van Venezuela en op de tepuis van het zuiden van Venezuela, Guyana en het noorden van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs bergwegen en paden door het nevelwoud, zoals rond Mindo en in de Tandayapa-vallei in Ecuador of langs de weg naar Manu in Peru. Let op de regelmatige reeks kwa-tonen; de vogel zit vaak onbeweeglijk op een tak in de middelste laag en sluit zich soms aan bij gemengde groepen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is groot, maar de soort gaat plaatselijk achteruit door ontbossing op de Andeshellingen.
Wetenschappelijke naam
Trogon personatus | Gould, 1842
Gould beschreef de soort in 1842 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Trogon werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam komt van Grieks trōgōn, 'knabbelend', van trōgō, 'knagen'; trogons knagen hun nestholte uit in rot hout. Personatus is Latijn voor 'gemaskerd', van persona, 'toneelmasker', naar het zwarte gezicht van het mannetje. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.