Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Muiscamierpitta
Muiscamierpitta | Grallaria rufula
Muisca Antpitta | Tororoí rufo | Tovacuçu-muísca
De muiscamierpitta is de soort die na de opsplitsing van de roodbruine mierpitta in 2020 de naam Grallaria rufula behield. Hij is genoemd naar de Muisca, het volk dat de hoogvlakte en hellingen van de Oostelijke Andes van Colombia bewoonde. Het is een kleine, egaal roodbruine bodemvogel van hoog bergbos en bamboe.
Geluid
De lange zang is een langzame, gelijkmatige reeks van enkele ver uit elkaar liggende, lange tonen op dezelfde hoogte. De korte zang bestaat uit twee tonen van ongeveer een seconde, gescheiden door een korte pauze; de tweede klinkt zoemend.
Opname: Bram Vogels — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm, klein, rond en vrijwel staartloos, op lange donkere poten, met een donkere snavel. Boven- en onderdelen zijn egaal roodbruin, de onderdelen iets lichter; rond het oog een lichte ring. Noordelijke vogels zijn bruiner, met een lichtere baardstreek; zuidelijke vogels zijn roder. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De boyacámierpitta Grallaria alticola leeft in opener páramo en struweel, is groter en meer grijsbruin tot okerbruin. De cundinamarcamierpitta Grallaria kaestneri op de oostflank is groter, donkerder olijfbruin en leeft lager. De noordelijke roestborstdwergmierpitta Grallaricula ferrugineipectus is kleiner, met een lichte halvemaan voor het oog en een lichte buik. De tweekleurige mierpitta Grallaria rufocinerea van de Centrale Andes heeft grijze onderdelen.
Leefgebied
Bamboe en dichte ondergroei in vochtig bergbos, ook secundair bos en verstoorde plekken in de buurt, ongeveer tussen 1850 en 3800 m. Hij zoekt op de grond naar ongewervelden. Over het broeden van de soort in de huidige afbakening is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Oostelijke Andes, van de grens met Venezuela zuidwaarts tot Cundinamarca en het westen van Meta. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos; de vergelijkbare vogels daar behoren tot andere soorten uit de rufula-groep. Buiten het gidsgebied in Táchira in Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister bij zonsopgang in bamboerijk hoog bergbos in de Oostelijke Andes, bijvoorbeeld in Chingaza ten oosten van Bogotá, naar de lange, gelijkmatige tonen. De vogel zingt vanuit dichte begroeiing en komt soms even op een pad.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd als aparte soort; de ruimer opgevatte roodbruine mierpitta geldt als niet bedreigd. Het hoge bergbos van de Oostelijke Andes is sterk versnipperd door landbouw en veeteelt.
Wetenschappelijke naam
Grallaria rufula | de Lafresnaye, 1843
De Lafresnaye beschreef de soort in 1843 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam komt van Latijn rufulus, 'roodachtig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.