Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Tweekleurige mierpitta
Tweekleurige mierpitta | Grallaria rufocinerea
Bicolored Antpitta | Tororoí bicolor | Tovacuçu-bicolor
De tweekleurige mierpitta is een middelgrote mierpitta van de Centrale Andes van Colombia en het uiterste noorden van Ecuador, met een roodbruine kop en bovenkant en grijze onderdelen. Hij leeft in het hoge nevelwoud tot aan de boomgrens. In Ecuador werd hij pas in 1999 voor het eerst vastgesteld.
Geluid
Het mannetje zingt een hoge, heldere fluittoon die met tussenpozen wordt herhaald; het vrouwtje antwoordt met een snelle reeks kortere tonen.
Opname: Fabrice Schmitt — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–16 cm, rond en kortstaartig, op grijze tot bruinige poten, met een zwarte snavel. Kop, keel, bovendelen, vleugels en staart zijn roodbruin; de keel is iets warmer van kleur, met grijze vlekjes. Borst en buik zijn grijs tot roetgrijs, met lichte veerranden op borst en flanken en een witachtig buikmidden. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De egaal roodbruine mierpitta's uit de Grallaria rufula-groep, zoals de chamímierpitta Grallaria alvarezi en de evenaarmierpitta Grallaria saturata, missen de grijze onderdelen. De roodrugmierpitta Grallaria hypoleuca is roodbruin van boven maar wit van onderen en leeft lager. De roodnekmierpitta Grallaria nuchalis is groter, met donker leigrijze onderdelen en een kastanjebruine nek.
Leefgebied
De bodem en ondergroei van vochtig nevelwoud tot aan de boomgrens, ook bosranden en secundair bos, in Colombia ongeveer tussen 2000 en 3100 m, in Ecuador rond 2250 m. Over het voedsel is weinig bekend; vermoedelijk ongewervelden van de bosbodem. Over het broeden is vrijwel niets bekend; een mannetje in broedconditie werd in juni gevangen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Centrale Andes, in twee gescheiden delen: van zuidelijk Antioquia via Caldas en Risaralda tot noordelijk Tolima, en van westelijk Huila zuidwaarts richting Ecuador. In Ecuador alleen in het uiterste noorden van Sucumbíos. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het reservaat Río Blanco bij Manizales komen mierpitta's, waaronder deze soort, 's ochtends naar plekken waar regenwormen worden gevoerd. Elders luister je bij zonsopgang in het hoge nevelwoud naar de hoge fluittoon.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand wordt geschat op 20.000 tot 50.000 volwassen vogels en neemt waarschijnlijk af door ontbossing voor landbouw en bewoning.
Wetenschappelijke naam
Grallaria rufocinerea | Sclater & Salvin, 1879
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1879 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam komt van Latijn rufus, 'rood', en cinereus, 'asgrauw'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Santa Elena, Antioquia, Colombia.