Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Perijámierpitta
Perijámierpitta | Grallaria saltuensis
Perija Antpitta | Tororoí del Perijá | Tovacuçu-de-perijá
De perijámierpitta is een kleine, lichte mierpitta die alleen in de Serranía del Perijá op de grens van Colombia en Venezuela voorkomt. Hij werd vroeger tot de roodbruine mierpitta gerekend, maar wijkt af door zijn grotendeels witte onderdelen en een eigen zang. Hij leeft op de bodem van hoog bergbos.
Geluid
De lange zang is een dalende reeks van 10 tot 20 zuivere, eerst stijgende en dan dalende fluittonen, ongeveer vijf per seconde. De korte zang is een vlakke triller van ongeveer een halve seconde. Hij zingt vooral bij zonsopgang en in de schemering, vanaf de grond of een lage zitplaats.
Opname: Ross Gallardy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–15 cm, klein, rond en kortstaartig, op roze-grijze poten. De bovendelen zijn okerbruin tot olijfbruin, de slagpennen met grijsachtige randen. De keel is witachtig en de onderdelen zijn grotendeels dofwit, met okerbruine borstzijden, flanken en dijen. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De muiscamierpitta Grallaria rufula in de Oostelijke Andes is egaal roodbruin, ook op de onderdelen, en komt niet in de Perijá voor. De noordelijke roestborstdwergmierpitta Grallaricula ferrugineipectus is kleiner, met een roestbruine borst. De roestkapmierpitta Grallaria ruficapilla is groter, met een roodbruine kop en zwart gestreepte onderdelen.
Leefgebied
De bodem en ondergroei van vochtig bergbos, ook bosranden en verstoorde plekken in de buurt, ongeveer tussen 2500 en 3250 m. Over voedsel en broeden is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen in de Serranía del Perijá, in La Guajira en Cesar. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied aan de Venezolaanse kant van de Perijá, in Zulia.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Het hoge deel van de Perijá is beperkt toegankelijk. Luister bij zonsopgang naar de dalende fluitreeks in het bergbos boven ongeveer 2500 m aan de Colombiaanse kant, in Cesar.
Staat van instandhouding
Gevoelig. De stand wordt geschat op 1000 tot 2500 volwassen vogels en neemt af door verlies en versnippering van het bos; lager op de hellingen wordt bos gekapt voor kolonisatie, veeteelt en drugsteelt.
Wetenschappelijke naam
Grallaria saltuensis | Wetmore, 1946
Wetmore beschreef de soort in 1946 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam komt van Latijn saltus, 'woud, bergweide', met het achtervoegsel -ensis: bewoner van het bergbos. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Sierra de Perijá, Colombia.