Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Noordelijke roestborstdwergmierpitta
Noordelijke roestborstdwergmierpitta | Grallaricula ferrugineipectus
Rusty-breasted Antpitta | Ponchito pechicastaño norteño | Tovaquinha-de-peito-ferrugíneo
De noordelijke roestborstdwergmierpitta is een kleine mierpitta met roestbruine onderdelen en een lichte oogring. Sinds de splitsing van de roestborstdwergmierpitta in een noordelijke en een zuidelijke soort komt deze soort in het gidsgebied alleen in Colombia voor. Hij leeft in de ondergroei van vochtig bos op lagere en middelste hoogten en verdraagt enige verstoring.
Geluid
De zang is een korte reeks heldere fluittonen die in toonhoogte dalen, sneller en lager dan bij de zuidelijke roestborstdwergmierpitta. Daarnaast enkele zachte, losse fluittonen.
Opname: Brayan Coral Jaramillo — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, rond en kortstaartig, op lange roze-grijze poten. De bovendelen zijn donkerbruin tot leibruin. Teugel en een duidelijke oogring zijn licht roestbruin tot okerkleurig. Keel en borst zijn roestbruin, met een witte halve maan op de onderkeel; het midden van de buik is wit. De snavel is donker met een lichtere basis. De ondersoort rara uit de Oostelijke Andes en de Perijá is warmer roodbruin, ook op kruin en gezicht. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De zuidelijke roestborstdwergmierpitta Grallaricula leymebambae is iets groter en donkerder, zingt trager en hoger en leeft hoger in bamboerijk bergbos; hij komt in Colombia niet voor. De grijskapdwergmierpitta Grallaricula nana heeft een leigrijze kruin die afsteekt tegen het gezicht, en leeft hoger. De okerborstdwergmierpitta Grallaricula flavirostris heeft een lichtere, okergele borst en een gele snavel.
Leefgebied
De ondergroei van vochtig en halfvochtig voetheuvel- en bergbos, oudere secundaire groei en bosranden, in het gidsgebied ruwweg tussen 1000 en 2200 m. Niet gebonden aan bamboe. Foerageert laag in de vegetatie en pikt insecten en andere ongewervelden van bladeren. Het nest is een ondiep kommetje van mos op een platform van takjes, laag in de ondergroei.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Colombia: in de Sierra Nevada de Santa Marta, de Serranía de Perijá en de Oostelijke Andes, met een geïsoleerde populatie in de Cauca-vallei (Caldas). Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos; vogels daar behoren tot de zuidelijke roestborstdwergmierpitta. Buiten het gidsgebied in het noorden en westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de Sierra Nevada de Santa Marta of op de hellingen van de Oostelijke Andes in dichte ondergroei langs bosranden. De vogel zit vaak roerloos op een lage tak en verraadt zich door zijn fluitreeks.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Verdraagt enige aantasting van het bos, maar kap en ontginning van bos op lagere hellingen verkleinen plaatselijk het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Grallaricula ferrugineipectus | (Sclater, 1857)
Sclater beschreef de soort in 1857 als Grallaria ferrugineipectus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Grallaricula werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinwoord van het geslacht Grallaria, Nieuw-Latijn voor 'steltloper'. De soortnaam komt van Latijn ferrugineus, 'roestkleurig', en pectus, 'borst'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Caracas, Venezuela.