Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Okerkapdwergmierpitta
Okerkapdwergmierpitta | Grallaricula ochraceifrons
Ochre-fronted Antpitta | Ponchito frentiocre | Tovaquinha-de-testa-ocre
De okerkapdwergmierpitta komt alleen voor in een klein gebied op de oostflank van de Andes in noord-Peru, ten zuiden van de Marañón. Het mannetje heeft een okerkleurig voorhoofd en gezicht boven witte, zwart gestreepte onderdelen. De soort werd pas in 1983 beschreven.
Geluid
Een dalende fluittoon, wieeuw, en een reeks van vier tonen waarvan de laatste het sterkst en langst is en stijgt. Zingt meestal vanaf een tak; vrouwtjes zingen luider dan mannetjes.
Opname: Ross Gallardy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm. Het mannetje heeft een okerkleurig voorhoofd, voorkruin en gezicht met een brede oogring; achterkruin en bovendelen zijn olijfbruin. Kin en keel zijn wit, begrensd door een zwarte baardstreep; de borst is wit met brede zwarte strepen, de flanken zijn lichtbruin met olijfbruine strepen. De snavel is zwart met een roze basis van de ondersnavel. Het vrouwtje mist het oker op de kop: de kruin is bruin met hooguit een zweem oker, de oogring is breed en roomwit en de bovendelen zijn donkerder bruin.
Verwarringssoorten
De piuradwergmierpitta Grallaricula peruviana, ten noorden van de Marañón, heeft bij het mannetje een oranjeroodbruine kruin en geschubde in plaats van gestreepte onderdelen. De okerborstdwergmierpitta Grallaricula flavirostris heeft een okergele borst en een gele snavel. De zuidelijke roestborstdwergmierpitta Grallaricula leymebambae heeft roestbruine onderdelen en een witte keelmaan.
Leefgebied
Dichte ondergroei van nat, epifytenrijk nevelwoud, zowel hoog bos als lager, gedrongen bos op kammen, ongeveer tussen 1800 en 2500 m. Foerageert laag boven de grond en pikt insecten van bladeren en takjes. Over het broeden is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru, op de oostflank van de Andes in het zuiden van Amazonas (Cordillera de Colán) en in het noorden van San Martín (Abra Patricia en omgeving). Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Het gebied rond Abra Patricia in noord-Peru is de plek waar de soort het vaakst wordt gezien. Luister daar in de dichte ondergroei van het nevelwoud naar de dalende fluittoon.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. Het verspreidingsgebied is zeer klein, en het bos verdwijnt door kap voor hout en landbouw, versterkt door de weg over Abra Patricia en de toenemende bewoning van de streek.
Wetenschappelijke naam
Grallaricula ochraceifrons | Graves, O'Neill & Parker, 1983
Graves, O'Neill & Parker beschreef de soort in 1983 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaricula werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinwoord van het geslacht Grallaria, Nieuw-Latijn voor 'steltloper'. De soortnaam komt van Nieuw-Latijn ochraceus, 'okerkleurig', en Latijn frons, 'voorhoofd'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Abra Patricia, San Martín, Peru.