Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Okerborstdwergmierpitta
Okerborstdwergmierpitta | Grallaricula flavirostris
Ochre-breasted Antpitta | Gralarita ocrácea | Tovaquinha-de-peito-ocre
De okerborstdwergmierpitta is een kleine, rechtop zittende mierpitta van de ondergroei van vochtig bos op de lagere en middelste hellingen van de Andes. Anders dan de grote mierpitta's van het geslacht Grallaria foerageert hij niet op de bodem maar vanaf lage takjes, vanwaar hij prooi van bladeren pikt. Van de dwergmierpitta's heeft hij het grootste verspreidingsgebied in het gidsgebied.
Geluid
Een hoge, zachte, dalende fluittoon, pieeuw, met tussenpozen herhaald, soms in een korte reeks. Zingt meestal vanaf een lage tak.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10 cm, rond en kortstaartig, op lange poten, met een relatief grote kop en grote donkere ogen. De bovendelen zijn olijfbruin. Teugel, oogring en gezicht zijn okergeel. Keel en borst zijn warm okerkleurig, afhankelijk van de ondersoort vrijwel ongestreept of met donkere streepjes op de borst; de buik is wit. De snavel is geel tot oranjegeel, bij sommige ondersoorten met een donkere bovenkant. De poten zijn roze tot geelachtig. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De grijskapdwergmierpitta Grallaricula nana heeft een leigrijze kruin, roodbruine onderdelen en een witte halve maan op de onderkeel, en leeft hoger. De noordelijke en de zuidelijke roestborstdwergmierpitta (Grallaricula ferrugineipectus en Grallaricula leymebambae) hebben donkerder roestbruine onderdelen met een witte keelmaan en een donkere snavel. De piuradwergmierpitta Grallaricula peruviana en de okerkapdwergmierpitta Grallaricula ochraceifrons hebben witte, zwart geschubde of gestreepte onderdelen.
Leefgebied
De ondergroei van vochtig voetheuvel- en bergbos, vooral langs beekjes en in dichte, vochtige delen met varens en jonge boompjes, ruwweg tussen 700 en 2400 m. Zit roerloos op een lage tak, 0,5 tot 2 m boven de grond, en vliegt vandaar kort uit naar bladeren om insecten en andere kleine ongewervelden te pakken. Het nest is een ondiep kommetje van mos op een platform van takjes, laag in een struik of jong boompje.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de hellingen van alle drie de Andesketens, ook aan de Pacifische kant. In Ecuador op de west- en de oostflank. In Peru op de oostflank over vrijwel de hele lengte van het land. In Bolivia op de oostflank in het noorden en midden. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de bergen van Costa Rica en Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Loop langzaam langs schaduwrijke paden en beekdalen in vochtig bergbos en luister naar de zachte fluittoon. De vogel zit vaak stil op een laag takje vlak naast het pad en maakt korte, zijwaartse bewegingen met lichaam en vleugels.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Plaatselijk teruggelopen door kap van bergbos, maar de soort is wijdverbreid.
Wetenschappelijke naam
Grallaricula flavirostris | (Sclater, 1858)
Sclater beschreef de soort in 1858 als Grallaria flavirostris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Grallaricula werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinwoord van het geslacht Grallaria, Nieuw-Latijn voor 'steltloper'. De soortnaam komt van Latijn flavus, 'geel', en rostrum, 'snavel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Río Napo, Ecuador.