Alle soorten › Zangvogels › Zwaluwen › Peruaanse klifzwaluw
Peruaanse klifzwaluw | Petrochelidon rufocollaris
Chestnut-collared Swallow | Golondrina cuellirrufa | Andorinha-de-colar-castanho
De Peruaanse klifzwaluw is een kleine klifzwaluw van de droge Pacifische kust van Ecuador en Peru, met een roestrode halsband en een roestrode stuit. Hij broedt in kolonies van gesloten modderen nesten, tegenwoordig vooral onder dakranden en bruggen in dorpen en steden. Lang werd hij als ondersoort van de holenzwaluw beschouwd.
Geluid
Een zacht tsjit, een krakend grrrie en een grindachtig tsjrrt, vooral rond de kolonie.
Opname: John V. Moore — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, compact, met een korte, rechte staart. Kruin en rug zijn glanzend blauwzwart, de rug met witte strepen. Een roestrode kraag loopt van de nek rond de hals en vormt een smalle band over de borst. De keel en de rest van de onderzijde zijn wit, met wat roestkleur op de flanken. De stuit is roestrood. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer en bruiner, met een vagere kraag.
Verwarringssoorten
De Amerikaanse klifzwaluw Petrochelidon pyrrhonota is groter, met een donker kastanjebruine keel, een licht voorhoofd en een bleke, roomkleurige stuit; hij is in het gidsgebied alleen doortrekker. De boerenzwaluw Hirundo rustica heeft een diep gevorkte staart, een roestrode keel en een donkere stuit. De blauwwitte zwaluw Pygochelidon cyanoleuca heeft geen roestkleur en een blauwe stuit. De Zuid-Amerikaanse ruwvleugelzwaluw Stelgidopteryx ruficollis is bruin van boven, met een lichte stuit.
Leefgebied
Landbouwgebied met dorpen en steden, geïrrigeerde akkers, rivierdalen en droog struweel in het laagland en de uitlopers van de Andes, in Ecuador van zeeniveau tot ongeveer 2000 m, in Peru tot ongeveer 1000 m. Jaagt laag boven velden en rond gebouwen op vliegende insecten, vaak samen met andere zwaluwen. Het nest is een gesloten kom van modder, meestal onder dakranden, bruggen en andere bouwwerken; vroeger vermoedelijk vooral op rotswanden. In Ecuador broedt hij van januari tot augustus.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Ontbreekt in Colombia en Bolivia. In Ecuador in het westen, van het midden van Manabí zuidwaarts tot Loja en de grens met Peru. In Peru langs de kust en de lagere westflank van Tumbes zuidwaarts tot het departement Lima. Ontbreekt op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk in dorpen en stadjes in het droge westen van Ecuador en het noordwesten van Peru onder dakranden, bruggen en viaducten naar kolonies modderen nesten. Boven geïrrigeerde velden in de kustvalleien jagen de vogels vaak laag.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een beperkt verspreidingsgebied, maar profiteert van gebouwen als nestplaats en lijkt in aantal toe te nemen.
Wetenschappelijke naam
Petrochelidon rufocollaris | (Peale, 1849)
Peale beschreef de soort in 1849 als Hirundo rufocollaris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Petrochelidon werd in 1851 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam komt van Grieks petra, 'rots', en khelidōn, 'zwaluw'. Van Latijn rufus, 'rood', en collaris, 'van de hals', naar de kastanjebruine halsband. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Callao, Peru.