Alle soorten › Tinamoeachtigen › Tinamoes › Quebrachotinamoe
Quebrachotinamoe | Eudromia formosa
Quebracho Crested Tinamou | Martineta chaqueña | Perdiz-de-topete-do-chaco
De quebrachotinamoe is een grote tinamoe met een lange, dunne kuif, die leeft in het droge Chaco-bos van Paraguay, Argentinië en het zuidoosten van Bolivia. Hij is genoemd naar de quebrachobomen die dit bos kenmerken. In het gidsgebied is hij een zeldzame soort aan de uiterste oostrand, waarvan maar weinig waarnemingen bekend zijn.
Geluid
Een reeks heldere, klagende fluittonen, vooral in de schemering te horen. Het geluid is weinig vastgelegd; bij het opvliegen geeft hij een luid geraas van de vleugels.
Opname: Eduardo Quintanilla — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
38–41 cm, met een kleine kop, een lange, dunne, naar voren gebogen kuif die meestal rechtop staat, een dunne, licht gebogen snavel en vrijwel geen staart. De kop heeft een witte wenkbrauwstreep en een witte streep van de mondhoek langs de hals, gescheiden door een donkere band. De bovendelen zijn grijsbruin, dicht bedekt met lichte vlekjes en fijne donkere bandering. De onderdelen zijn lichter geelbruin met donkere vlekken en banden op borst en flanken. De poten zijn grijs, zonder achterteen. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De kuif onderscheidt hem van alle andere tinamoes in het gidsgebied. Het pampahoen Rhynchotus rufescens is even groot, maar heeft geen kuif, wel roodbruine handpennen en een roodbruine hals, en leeft in open grasland. De witbuiksteisshoen Nothura boraquira is veel kleiner, zonder kuif, met een witte buik. Buiten het gidsgebied lijkt de kuiftinamoe Eudromia elegans sterk op hem; die is gemiddeld lichter en leeft in drogere, opener streken verder naar het zuiden en westen.
Leefgebied
Droog Chaco-bos met quebracho en andere doornige bomen, met een open ondergroei van struiken, cactussen en bromelia's, en de randen van dit bos, in het laagland. Loopt over de grond, alleen of in paren en kleine groepjes, en zoekt zaden, vruchten, scheuten en insecten. Het nest ligt op de grond, verscholen onder struiken.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia alleen in de Chaco in het zuidoosten, waar slechts enkele waarnemingen bekend zijn. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van Paraguay en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in ongestoord Chaco-bos in het zuidoosten van Bolivia, langs rustige zandwegen in de vroege ochtend en de late middag, wanneer vogels op open plekken komen. Luister in de schemering naar de fluittonen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd, maar het Chaco-bos wordt in hoog tempo gekapt voor veeteelt en akkerbouw, en de soort wordt bejaagd; de stand neemt daardoor naar verwachting af.
Wetenschappelijke naam
Eudromia formosa | (Lillo, 1905)
Lillo beschreef de soort in 1905 als Calopezus formosus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Eudromia werd in 1832 ingevoerd door Geoffroy Saint-Hilaire. De geslachtsnaam komt van Grieks eu, 'goed', en dromos, 'het rennen'; de vogels ontsnappen rennend aan belagers. Latijn formosus betekent 'welgevormd'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tucumán, Argentinië.