Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Roestkleurige mierpitta
Roestkleurige mierpitta | Grallaria przewalskii
Rusty-tinged Antpitta | Tororoí rojizo | Tovacuçu-ferrugíneo
De roestkleurige mierpitta is een middelgrote mierpitta die alleen op de oostflank van de Andes in het noorden van Peru voorkomt, ten zuiden van de Marañón. Hij hoort bij een groep nauw verwante mierpitta's met een roodbruine kop en borst die elkaar langs de Andes geografisch aflossen. Hij leeft op de bodem van vochtig bergbos en wordt vooral aan zijn zang opgemerkt.
Geluid
De zang is een reeks van drie holle fluittonen, de middelste het laagst, de laatste het hoogst en het luidst: hoe hu-HIE. De roep is een reeks oplopende, klagende, holle tonen.
Opname: Fabrice Schmitt — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–18 cm, rond en kortstaartig, op lange blauwgrijze poten, met een zwarte snavel. Het voorhoofd is lichtgrijs en gaat over in een donkerder kruin; rond het oog een vage lichte ring. Rug, vleugels en staart zijn donker roodbruin. Keel en borst zijn helder roestbruin, de kin en het buikmidden wit; flanken en onderstaartdekveren zijn dof roodbruin. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De baaimierpitta Grallaria capitalis, verder zuidelijk in Huánuco, Pasco en Junín, is egaal donker kastanjebruin, zonder grijs voorhoofd en witte buik. De roodrugmierpitta Grallaria hypoleuca ten noorden van de Marañón heeft witte onderdelen zonder roestbruine borst. De chachapoyasmierpitta Grallaria gravesi is kleiner, egaal roodbruin en leeft meestal hoger. De roestkapmierpitta Grallaria ruficapilla heeft een witte, zwart gestreepte buik.
Leefgebied
De bodem en ondergroei van vochtig bergbos, vooral met dichte Chusquea-bamboe, ongeveer tussen 1700 en 2750 m. Hij zoekt op de grond naar insecten, regenwormen en andere ongewervelden. Over het broeden is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru, op de oostflank van de Andes ten zuiden van de Marañón, in Amazonas, San Martín en La Libertad. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister bij zonsopgang naar de driedelige fluitzang in bamboerijk bergbos langs wegen en paden op de oostflank in Amazonas en San Martín, bijvoorbeeld rond Abra Patricia. De vogel zingt vaak vanaf de grond of een lage tak in dichte begroeiing.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand geldt als stabiel, maar het verspreidingsgebied is klein, zodat ontbossing op de oostflank op lange termijn een bedreiging kan vormen.
Wetenschappelijke naam
Grallaria przewalskii | Taczanowski, 1882
Taczanowski beschreef de soort in 1882 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam eert Nikolaj Przjevalski (1839–1888), Russisch ontdekkingsreiziger van Centraal-Azië. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ray-Urmana bij Chirimoto, Amazonas, Peru.