Alle soorten › Zangvogels › Kardinaalachtigen › Roodkeelmiertangare
Roodkeelmiertangare | Driophlox fuscicauda
Red-throated Ant Tanager | Tangara hormiguera garganta roja | Tiê-de-garganta-vermelha
De roodkeelmiertangare is een dofrode kardinaal van de ondergroei van bos en struweel, van Mexico tot het noorden van Colombia. In het gidsgebied bereikt hij alleen het Caribische laagland van Colombia. Groepjes trekken luidruchtig door dicht struikgewas en volgen soms zwermen trekmieren.
Geluid
Groepen laten een schor, raspend gekwetter horen, als het scheuren van papier, en scherpe sjek-roepen. De zang is een zoete, stijgende reeks fluittonen, vaak herhaald.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
18–19 cm, met een vrij lange staart en een stevige, donkere snavel. Het mannetje is dof roodbruin, met een scherp afgetekende, helderrode keel en een rode kruinvlek zonder zwarte omzoming. Het vrouwtje is olijfbruin, met een okergele keel en een vage, gelige kruinvlek. Jonge vogels lijken op het vrouwtje, maar zijn doffer.
Verwarringssoorten
De rode miertangare Habia rubica heeft een smalle, zwart omzoomde kruinstreep en een minder scherp afgetekende keel. De roetmiertangare Driophlox gutturalis is donkergrijs, met een rode kuif en een rozerode keel. De zomertangare Piranga rubra is egaler rood, met een lichte snavel, en leeft hoger in de bomen.
Leefgebied
Ondergroei van groenblijvend en halfgroenblijvend bos, secundair bos, bosranden en dicht struweel, in het gidsgebied in het laagland tot ongeveer 200 m. Leeft in paren of familiegroepjes. Eet vooral insecten en andere ongewervelden, daarnaast vruchten. Het nest is een kom laag in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia alleen in het Caribische laagland van het noorden, van het noorden van Córdoba tot Atlántico. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Mexico tot Panama.
Hoe en wanneer kijken
Luister in dicht struweel en bosranden in het noorden van Córdoba en Sucre naar het schorre, raspende gekwetter van een groepje dat laag door de begroeiing trekt.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt secundair bos en struweel, maar het Caribische laagland van Colombia is grotendeels ontbost.
Wetenschappelijke naam
Driophlox fuscicauda | (Cabanis, 1861)
Cabanis beschreef de soort in 1861 als Phoenicothraupis fuscicauda; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Driophlox werd in 2024 ingevoerd door Scott, Chesser, Unitt & Burns. De geslachtsnaam (2024) combineert Grieks drios, 'struikgewas', met phlox, 'vlam'. De soortnaam komt van Latijn fuscus, 'donker', en cauda, 'staart'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Costa Rica.