Alle soorten › Genten en aalscholvers › Aalscholvers › Roodpootaalscholver
Roodpootaalscholver | Poikilocarbo gaimardi
Red-legged Cormorant | Cormorán chuita | Biguá-de-pernas-vermelhas
De roodpootaalscholver is een grijze aalscholver van de rotskusten langs de koude Humboldtstroom. Anders dan de guanoaalscholver broedt hij niet in grote kolonies, maar alleen of in kleine groepjes op richels in steile kliffen. Felrode poten, een gele snavel en een witte vlek op de halszijde maken hem in het gidsgebied eenduidig herkenbaar.
Geluid
Grotendeels stil. Bij het nest korte, zachte, sissende en knorrende geluiden.
Opname: Heraldo V. Norambuena — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
71–76 cm, middelgroot, met een vrij korte staart. Volwassen vogels zijn grotendeels donker leigrijs, met lichtzilvergrijze, zwart omrande veren op rug en vleugeldekveren, waardoor de bovendelen geschubd lijken. Op de halszijde zit een langwerpige witte vlek. De snavel is geel, met oranjerode naakte huid aan de basis; het oog is groen, de poten zijn helder rood. In de broedtijd verschijnen fijne witte streepjes op hals en kop. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn bruiner en lichter van onder, met doffere, bruinachtige poten en een minder duidelijke halsvlek.
Verwarringssoorten
De guanoaalscholver Leucocarbo bougainvilliorum is groter, blauwzwart van boven en wit van onder, met roze poten, en leeft in grote, dichte kolonies. De bigua-aalscholver Nannopterum brasilianum is volwassen geheel zwart, met een langere staart en donkere poten, en jonge vogels zijn bruin zonder rode poten.
Leefgebied
Steile rotskusten, kliffen, rotseilanden en havenpieren langs koel, voedselrijk kustwater. Foerageert meestal alleen, dicht onder de kust, en duikt tot de bodem naar vissen tussen rotsen en kelp. Bouwt een nest van zeewier en veren op een smalle richel of in een holte in een steile klif, vaak boven de branding.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru langs vrijwel de hele kust, waar rotskust voorkomt, van het noorden tot aan de grens met Chili. In Ecuador alleen als zeldzame zwerver langs de kust van het zuidwesten. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied langs de kust van Chili en, in een gescheiden populatie, langs de Atlantische kust van zuidelijk Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk langs steile kliffen bij Pucusana, Paracas en de Islas Ballestas of op de pieren van vissershavens langs de Peruaanse kust; vogels rusten vaak op richels vlak boven de branding.
Staat van instandhouding
Gevoelig (NT). De populatie is matig groot en neemt af. Verdrinking in kieuwnetten, verstoring van broedplaatsen, overbevissing en voedseltekort tijdens El Niño-jaren vormen de belangrijkste bedreigingen.
Wetenschappelijke naam
Poikilocarbo gaimardi | (Garnot, 1828) (GBIF: Phalacrocorax gaimardi)
Garnot beschreef de soort in 1828 als Carbo Gaimardi; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Poikilocarbo werd in 1935 ingevoerd door Boetticher. De geslachtsnaam komt van Grieks poikilos, 'bont, gevarieerd', en Latijn carbo, 'houtskool', in de ornithologie gebruikt voor aalscholvers. De soortnaam eert Joseph Paul Gaimard (1796–1858), Frans marinechirurg en natuuronderzoeker op expedities rond de wereld. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Isla San Lorenzo, Lima, Peru.