Alle soorten › Eendachtigen › Eenden, ganzen en zwanen › Rosse fluiteend
Rosse fluiteend | Dendrocygna bicolor
Fulvous Whistling Duck | Suirirí bicolor | Marreca-caneleira
De rosse fluiteend is een warm geelbruine fluiteend met een van de grootste verspreidingsgebieden van alle eenden: Amerika, Afrika en Zuid-Azië. In het gidsgebied is hij veel plaatselijker dan de andere fluiteenden en vooral in het noorden te vinden. Hij leeft in groepen in moerassen en rijstvelden.
Geluid
Een piepende, tweelettergrepige fluit, pi-tsjieuw, vooral in de vlucht en 's nachts.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
45–53 cm, met een lange hals, lange grijsblauwe poten en een grijze snavel. Kop, hals en onderdelen zijn warm geelbruin, met een donkere streep over de achterhals en een lichtere, fijn gestreepte vlek op de zijhals. Op de flanken liggen lange, crèmekleurige veren die een lichte streep langs het lichaam vormen. De rug is donkerbruin met roodbruine veerranden. In de vlucht vallen de donkere vleugels zonder wit en de witte band op de stuit op. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn valer.
Verwarringssoorten
De zwartbuikfluiteend Dendrocygna autumnalis heeft een rode snavel, een zwarte buik en een brede witte vleugelband; jonge vogels hebben een grijze snavel, maar wel de witte vleugelband. De witwangfluiteend Dendrocygna viduata heeft een wit gezicht en een zwarte buik; jonge vogels zijn grijzer, met fijn gebandeerde flanken en zonder de crèmekleurige flankstreep.
Leefgebied
Zoete moerassen met drijvende planten, overstroomd grasland, ondiepe meren en vooral rijstvelden, in het laagland tot ongeveer 1000 m, plaatselijk hoger in de dalen van de Andes. Foerageert grondelend en duikend op zaden, rijst en waterplanten, vaak 's nachts. Het nest is een platform van plantenmateriaal in dichte vegetatie in of vlak boven het water.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Caribische laagland, de dalen van de Cauca en de Magdalena en plaatselijk in de llanos. In Ecuador en Peru zeldzaam en plaatselijk, met verspreide waarnemingen. In Bolivia plaatselijk in de savannen en rijstvelden van het oostelijke laagland. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van de Verenigde Staten, Mexico, Midden-Amerika, Venezuela, de Guyana's en van het oosten van Brazilië tot Argentinië, en verder in Afrika ten zuiden van de Sahara, op Madagaskar en in India en Bangladesh.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In de rijstvelden en moerassen van het Caribische laagland en de Caucavallei in Colombia is de kans het grootst. Groepen mengen zich daar soms met zwartbuikfluiteenden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het gebruik van landbouwgif op rijstvelden en het bestrijden van eenden als plaag hebben plaatselijk tot achteruitgang geleid.
Wetenschappelijke naam
Dendrocygna bicolor | (Vieillot, 1816)
Vieillot beschreef de soort in 1816 als Anas bicolor; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Dendrocygna werd in 1837 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam komt van Grieks dendron, 'boom', en kuknos, 'zwaan'. Latijn bicolor betekent 'tweekleurig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Paraguay.