Alle soorten › Eendachtigen › Eenden, ganzen en zwanen › Zwartbuikfluiteend
Zwartbuikfluiteend | Dendrocygna autumnalis
Black-bellied Whistling Duck | Suirirí piquirrojo | Marreca-cabocla
De zwartbuikfluiteend is de meest verspreide fluiteend van het gidsgebied, met een rode snavel en roze poten. Hij leeft in groepen in moerassen en rijstvelden en zit, anders dan de meeste eenden, vaak in bomen. Hij broedt ook in boomholten.
Geluid
Een hoge, schelle fluit van vier tot zes lettergrepen, pie-tsjie-tsjie-wie, vaak in de vlucht; groepen laten een aanhoudend gefluit horen.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
47–56 cm, met een lange hals en lange roze poten. De snavel is helder rood tot oranjerood. Het gezicht en de bovenhals zijn grijs, met een witte oogring; de kruin en een streep over de achterhals zijn roodbruin. Borst en rug zijn warm kastanjebruin, buik en flanken zwart, de onderstaartdekveren wit met zwarte vlekken. Op de vleugel ligt een brede witte band, die in de vlucht sterk afsteekt tegen de zwarte slagpennen. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn valer, met een grijze snavel, grijze poten en een grijzige, gevlekte buik.
Verwarringssoorten
De witwangfluiteend Dendrocygna viduata heeft een wit gezicht, een donkere snavel en geen witte vleugelband. De rosse fluiteend Dendrocygna bicolor is grotendeels geelbruin, met een grijze snavel, een witte band op de stuit en geen wit op de vleugel. Jonge zwartbuikfluiteenden met een grijze snavel zijn te herkennen aan de witte vleugelband.
Leefgebied
Zoete en brakke moerassen, lagunes, rivieroevers, mangroven, overstroomd grasland en rijstvelden, van zeeniveau tot ongeveer 1000 m, plaatselijk hoger. Foerageert vooral 's nachts op zaden, rijst, grassen en waterplanten, en in mindere mate op ongewervelden. Zit overdag op oevers of in bomen. Het nest ligt in een boomholte, soms op de grond in dichte vegetatie; de soort gebruikt ook nestkasten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverbreid in het laagland ten oosten en westen van de Andes en in de grote dalen. In Ecuador vooral in het westen, met grote aantallen in de rijstvelden en moerassen van Guayas en Los Ríos, en plaatselijk in het oostelijke laagland. In Peru in het noordwesten langs de kust en in het Amazonelaagland. In Bolivia in het laagland in het noorden en oosten. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van de Verenigde Staten via Mexico en Midden-Amerika tot Venezuela, de Guyana's, Brazilië en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In de rijstvelden en moerassen rond Guayaquil in het westen van Ecuador zijn vaak groepen te zien, ook rustend in bomen langs de akkers. Bij zonsondergang vliegen groepen fluitend naar hun voedselgebieden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd en plaatselijk talrijk. De soort profiteert van de rijstbouw, maar wordt in sommige gebieden bejaagd of op rijstvelden als plaag bestreden.
Wetenschappelijke naam
Dendrocygna autumnalis | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Anas autumnalis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Dendrocygna werd in 1837 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam komt van Grieks dendron, 'boom', en kuknos, 'zwaan'. Latijn autumnalis betekent 'van de herfst'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Amerika.