Alle soorten › Stormvogelachtigen › Zuidelijke stormvogeltjes › Sierlijk stormvogeltje
Sierlijk stormvogeltje | Oceanites gracilis
Elliot's Storm-Petrel | Paíño de Elliot | Painho-de-elliot
Het sierlijk stormvogeltje is het kleinste stormvogeltje van het gidsgebied, een donker vogeltje met een witte stuit en een witte vlek op de buik. Het komt alleen voor in de oostelijke Stille Oceaan, in de Humboldtstroom en rond de Galápagos. Hoewel het op zee vaak dicht onder de kust te zien is, zijn er van de broedplaatsen nauwelijks gegevens.
Geluid
Op zee meestal stil. Over de roepen op de broedplaatsen is weinig bekend.
Opname: Rodrigo Silva — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–16 cm, met afgeronde vleugels, een rechte staart en lange poten die in de vlucht voorbij de staart uitsteken. Het verenkleed is zwartbruin, met een lichte diagonale band over de bovenvleugel en een witte stuitband die doorloopt op de flanken. Midden op de buik ligt een witte vlek van wisselende grootte, en de ondervleugel heeft vaak een lichte middenstreep. Vogels van de Galápagos, de ondersoort galapagoensis, zijn iets groter. De vlucht is fladderend, laag boven het water; bij het foerageren tikt de vogel met de poten op het oppervlak. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
Wilsons stormvogeltje Oceanites oceanicus is groter en heeft meestal een donkere buik; vogels van de ondersoort chilensis kunnen echter ook wat wit op de buik tonen. Het galapagosstormvogeltje Hydrobates tethys heeft een donkere buik, een grotere, driehoekige witte stuit, langere, spitsere vleugels en poten die niet voorbij de staart uitsteken. Het witbuikstormvogeltje Fregetta grallaria, een dwaalgast, is veel groter, met een geheel witte buik en witte ondervleugeldekveren.
Leefgebied
Koel kustwater van de Humboldtstroom, vaak dicht onder de kust, in baaien en havens, en open zee rond de Galápagos. Foerageert in groepen en pikt kleine kreeftachtigen, viseieren en vetdeeltjes van het wateroppervlak; volgt boten en komt af op visafval. Er zijn slechts enkele nesten gevonden, in rotsspleten op een eilandje voor de kust van Chili; op de Galápagos broedt de soort vermoedelijk ook, maar nesten zijn daar niet beschreven.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru jaarrond algemeen op zee langs de hele kust. In Ecuador voor de kust en rond de Galápagos, waar de ondersoort galapagoensis leeft. Voor de Pacifische kust van Colombia schaars en weinig gemeld. Niet in Bolivia. Buiten het gidsgebied voor de kust van Chili, zuidwaarts tot ongeveer het midden van het land.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Vanaf de kade in havens als Pucusana, Paracas of Mollendo in Peru en vanaf de pier zijn ze vaak te zien, laag fladderend boven het water; op pelagische tochten volgen ze de boot. Rond de Galápagos zijn ze te zien vanaf boten tussen de eilanden.
Staat van instandhouding
Onvoldoende gegevens: omdat de broedplaatsen en de grootte van de stand vrijwel onbekend zijn, is de bedreigingsgraad niet vast te stellen. Op zee lijkt de soort algemeen. Mogelijke bedreigingen zijn ingevoerde roofdieren op de broedplaatsen en kunstlicht aan de kust, waardoor jonge vogels aan land kunnen neerkomen.
Wetenschappelijke naam
Oceanites gracilis | (Elliot, 1859)
Elliot beschreef de soort in 1859 als Thalassidroma gracilis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Oceanites werd in 1840 ingevoerd door Keyserling & Blasius. De geslachtsnaam komt van Grieks Ōkeanitēs, naar de Oceaniden, de zeenimfen die dochters waren van Oceanus. De soortnaam is Latijn gracilis, 'slank, tenger'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Westkust van Zuid-Amerika.