Alle soorten › Steltloperachtigen › Meeuwen, sterns en schaarbekken › Simeonsmeeuw
Simeonsmeeuw | Larus belcheri
Belcher's Gull | Gaviota peruana | Gaivota-de-belcher
De simeonsmeeuw is een grote meeuw met een zwarte mantel van de koele kust van de Humboldtstroom, van Noord-Peru tot Noord-Chili. Hij hoort bij de vaste bewoners van de Peruaanse vissershavens en rotskusten. Ook volwassen vogels hebben een zwarte staartband, wat bij grote meeuwen ongewoon is.
Geluid
Diepe, lachende reeksen kow-kow-kow en een lang kjow.
Opname: Jacek Betleja — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
48–52 cm, een forse meeuw met een dikke gele snavel met een zwarte band en een rode punt, en gele poten. Volwassen vogels hebben een zwartachtige mantel en bovenvleugel met een witte achterrand, witte onderdelen en een witte staart met een brede zwarte eindband. In broedkleed is de kop wit; in winterkleed heeft hij een donkerbruine kap met witte halve oogringen. Jonge vogels zijn bruin met lichte randen, met een bruine kop en borst, een zwarte staart en een lichte snavel met een zwarte punt; ze worden in drie jaar volwassen. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De kelpmeeuw Larus dominicanus is groter, met een witte staart zonder zwarte band, een gele snavel met alleen een rode vlek bij de punt, groengele poten en ook in winterkleed een vrijwel witte kop. De grijze meeuw Leucophaeus modestus is kleiner en geheel grijs, met een zwarte snavel en zwarte poten. De lachmeeuw Leucophaeus atricilla is kleiner en slanker, met een donkergrijze mantel en een donkere snavel.
Leefgebied
Rotskusten, kliffen, zandstranden, havens, estuaria en guano-eilanden, zelden meer dan enkele kilometers van de kust. Eet vis, krabben, weekdieren, eieren en jongen van zeevogels, aas en visafval. Broedt in losse kolonies of afzonderlijke paren op eilandjes, kliffen en rotskusten; het nest is een kuil met wat plantenmateriaal.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Peru langs de hele kust, van Tumbes en Piura tot Tacna. In Ecuador zeldzaam aan de kust van het zuidwesten. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied langs de kust van Noord-Chili. De Olrogs meeuw Larus atlanticus van de Atlantische kust van Argentinië werd vroeger tot dezelfde soort gerekend.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de vissershavens van de Peruaanse kust, zoals Callao, Pucusana en Paracas, en op de rotskusten ernaast, waar hij tussen pelikanen en aalscholvers op visafval wacht.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand schommelt met de voedselbeschikbaarheid in El Niño-jaren; verstoring van broedplaatsen kan plaatselijk een rol spelen.
Wetenschappelijke naam
Larus belcheri | Vigors, 1829
Vigors beschreef de soort in 1829 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Larus werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. De geslachtsnaam komt van Grieks laros of Latijn larus, een woord voor een meeuw of een andere grote zeevogel. De soortnaam eert Sir Edward Belcher (1799–1877), Brits marineofficier en ontdekkingsreiziger die de Pacifische kust van Zuid-Amerika in kaart bracht. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit (volgens de beschrijving).