Alle soorten › Tinamoeachtigen › Tinamoes › Taczanowski's tinamoe

Taczanowski's tinamoe | Nothoprocta taczanowskii

Taczanowski's Tinamou | Tinamú de Taczanowski | Inhambu-de-taczanowski

De taczanowski's tinamoe is een grote, donkere tinamoe van de Andes van het centrum en zuiden van Peru, met een lange, gebogen snavel. Hij leeft in vochtig grasland afgewisseld met struiken, bosjes en akkers op grote hoogte, waar hij in een klein en versnipperd gebied voorkomt. De soort is genoemd naar de Poolse zoöloog Wladyslaw Taczanowski, die veel over de vogels van Peru publiceerde.

Taczanowski's tinamoe (Nothoprocta taczanowskii)
Foto: javatru — CC BY-NC 4.0 · iNaturalist

Geluid

Het geluid is weinig vastgelegd. Bij het opvliegen geeft hij een scherpe, schorre roep en een luid geraas van de vleugels.

Luister: ZangXC2136

Opname: Sjoerd Mayer — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto

Herkenning

33–36 cm, met een kleine kop, een lange, duidelijk gebogen snavel en vrijwel geen staart. De bovendelen zijn donker grijsbruin tot zwartachtig, met lichte, geelbruine strepen en vlekken. Kop en hals zijn donker, fijn gestippeld met geelbruin. De borst is grijs met lichte vlekjes, de buik geelbruin met donkere bandering. De poten zijn geelachtig tot grijs. De seksen zijn gelijk.

Verwarrings­soorten

De andestinamoe Nothoprocta pentlandii is kleiner en lichter, met een kortere snavel, en leeft in droger struweel. De pisaccatinamoe Nothoprocta ornata heeft een witachtige, zwart gestippelde kop en hals en een kortere snavel, en leeft meestal in opener puna. De krombektinamoe Nothoprocta curvirostris heeft ook een gebogen snavel, maar is warmer roodbruin en leeft verder naar het noorden. De punatinamoe Tinamotis pentlandii heeft zwart-witte kopstrepen en leeft in droge puna.

Leefgebied

Vochtig grasland en puna afgewisseld met struiken, Polylepis-bosjes en de bovenrand van het bergbos, en de randen van aardappelakkers en ander kleinschalig cultuurland, vooral tussen 2700 en 4000 m. Loopt over de grond en zoekt zaden, knollen, scheuten en insecten. Over de broedbiologie is weinig bekend; het nest ligt op de grond.

Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.

Verspreiding en trek

In Peru in de Andes van het centrum en zuiden, van Junín en Huancavelica via Ayacucho, Apurímac en Cusco tot Puno, plaatselijk en verspreid. Uit het aangrenzende westen van Bolivia zijn enkele waarnemingen gemeld. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.

  • Jaarrond
  • donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-10-01 – 2026-09-30), geteld per hokje van 1,41° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

Zoek in de vroege ochtend op grazige hellingen met struiken en bosjes boven het bergbos, bijvoorbeeld in de Andes rond Cusco. Vogels drukken zich lang en vliegen pas vlak voor je voeten op.

Staat van instandhouding

Kwetsbaar. Het leefgebied is klein en versnipperd en wordt aangetast door de uitbreiding van landbouw, overbeweiding en het afbranden van grasland; de soort wordt ook bejaagd.

Wetenschappelijke naam

Nothoprocta taczanowskii | Sclater & Salvin, 1875

Sclater & Salvin beschreef de soort in 1875 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Nothoprocta werd in 1873 ingevoerd door Sclater & Salvin. De geslachtsnaam komt van Grieks nothos, 'onecht', en prōktos, 'achterste, staart'. Genoemd naar Władysław Taczanowski (1819–1890), Pools zoöloog die de vogels van Peru beschreef. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Maraynioc, Junín, Peru.