Alle soorten › Zangvogels › Mierpitta's › Watkins' mierpitta
Watkins' mierpitta | Grallaria watkinsi
Watkins's Antpitta | Tororoí de Watkins | Tovacuçu-de-watkins
Watkins' mierpitta is een mierpitta van de droge en halfdroge bossen van de Tumbes-regio in het zuidwesten van Ecuador en het noordwesten van Peru. Hij lijkt op de roestkapmierpitta, maar leeft in een veel droger landschap en op lagere hoogte. Hij zingt vooral in het regenseizoen.
Geluid
Een reeks korte fluittonen die oploopt en eindigt in een of twee lange, gerekte tonen. Vooral in het regenseizoen te horen, het meest bij zonsopgang.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–18 cm, rond en kortstaartig, op lange roze-grijze poten. Kruin en nek zijn roestbruin, maar doffer en minder contrasterend dan bij de roestkapmierpitta; de zijkanten van de kop zijn lichter okerbruin. Rug en vleugels zijn olijfbruin. De keel is wit; borst en flanken zijn wit met smalle donkere lengtestrepen, de buik is wit. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De roestkapmierpitta Grallaria ruficapilla leeft hoger in vochtig bergbos, heeft een helderder roestbruine kop, grijze poten en een driedelige fluit. De schubkapmierpitta Grallaria guatimalensis heeft een geschubde bovenzijde en ongestreepte roestbruine onderdelen.
Leefgebied
Droog en halfdroog loofbos, vochtiger bos in ravijnen en op berghellingen en dicht struikgewas, ongeveer tussen 400 en 1900 m. Zoekt op de bodem naar insecten en andere ongewervelden. Broedt vooral in het regenseizoen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het westen en zuidwesten, in de Tumbes-regio, vooral in El Oro en Loja. In Peru in het noordwesten, in Tumbes en Piura. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in het regenseizoen (ongeveer januari tot april) in de droge bossen van Loja, bijvoorbeeld in het reservaat Jorupe bij Macará, naar de oplopende fluitreeks met de lange slottonen. In het droge seizoen zingt de soort weinig.
Staat van instandhouding
Gevoelig. Het droge bos van de Tumbes-regio is sterk versnipperd door houtkap, begrazing en landbouw.
Wetenschappelijke naam
Grallaria watkinsi | Chapman, 1919
Chapman beschreef de soort in 1919 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Grallaria werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam komt van Nieuw-Latijn grallarius, 'steltloper', naar de lange poten. De soortnaam eert Henry George Watkins, Engels verzamelaar die de eerste exemplaren in Peru verzamelde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Milagros, Piura, Peru.