Alle soorten › Stormvogelachtigen › Albatrossen › Wenkbrauwalbatros
Wenkbrauwalbatros | Thalassarche melanophris
Black-browed Albatross | Albatros Ojeroso | Albatroz-de-sobrancelha
De wenkbrauwalbatros is de talrijkste en meest verspreide albatros van de zuidelijke oceanen. Hij dankt zijn naam aan de korte donkere streep door en boven het oog, die de witte kop een fronsende uitdrukking geeft. Hij volgt vaak vissersschepen om visafval en aas.
Geluid
Op zee meestal stil; bij het gedrang om voedsel achter schepen krassende en kakelende geluiden. In de kolonie schorre, knarsende roepen.
Opname: Pepe Rojas — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
80–95 cm, een middelgrote albatros met een witte kop en romp en een zwartgrijze rug, bovenvleugel en staart. Door en boven het oog loopt een korte zwarte streep. De snavel is bij volwassen vogels oranjegeel met een roodachtige punt. De ondervleugel is wit met brede zwarte randen, vooral aan de voorrand, waardoor het witte middenveld smal lijkt. Jonge vogels hebben een donkergrijze snavel met een zwarte punt, een grijze zweem of kraag op de achterhals en een grotendeels donkere ondervleugel; de snavel wordt in enkele jaren geel.
Verwarringssoorten
Bullers albatros Thalassarche bulleri, salvins albatros Thalassarche salvini en de chathamalbatros Thalassarche eremita hebben een grijze kop en een witte ondervleugel met smalle zwarte randen; salvins albatros en de chathamalbatros hebben bovendien een zwarte duimvlek aan de basis van de voorrand. De galápagosalbatros Phoebastria irrorata heeft een bruin lichaam. Jonge wenkbrauwalbatrossen lijken op jonge vogels van andere Thalassarche-soorten met een donkere snavel; let dan op de brede donkere ondervleugelranden.
Leefgebied
Open oceaan, vooral boven het continentaal plat en de plaatrand en in koude, voedselrijke opwellingswateren zoals de Humboldtstroom. Eet vis, inktvis en kreeftachtigen, en visafval achter schepen. Broedt in kolonies op steile hellingen van afgelegen eilanden; het nest is een hoge kegel van modder en plantenresten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied een niet-broedende gast op zee voor Peru, vooral in de zuidelijke winter; meestal ver uit de kust, soms vanaf de kust te zien. Noordelijker, voor Ecuador, zeldzaam. Niet in Bolivia en niet geregeld rond de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedt hij op eilanden rond het zuiden van Zuid-Amerika, waaronder de Falklandeilanden en eilanden voor Zuid-Chili, en op subantarctische eilanden; hij zwerft over de zuidelijke oceanen.
- Jaarrond
- Zomergast (ca. apr–sep)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Ga mee op een pelagische boottocht vanuit een Peruaanse haven, zoals Callao bij Lima of Pucusana, in de zuidelijke winter. Bij vissersboten en visafval komen albatrossen dicht bij de boot.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De stand is groot, maar is in delen van het broedgebied in het verleden sterk afgenomen door bijvangst in de lijn- en trawlvisserij; maatregelen aan boord hebben de sterfte plaatselijk verminderd.
Wetenschappelijke naam
Thalassarche melanophris | (Temminck, 1828)
Temminck beschreef de soort in 1828 als Diomedea melanophris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Thalassarche werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam komt van Grieks thalassa, 'zee', en arkhē, 'heerschappij', dus 'heerser over de zee'. De soortnaam komt van Grieks melas, 'zwart', en ophrus, 'wenkbrauw', naar de donkere streep boven het oog. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Kaap de Goede Hoop, Zuid-Afrika.