Alle soorten › Zangvogels › Troepialen › Witkaakweidespreeuw
Witkaakweidespreeuw | Sturnella magna
Eastern Meadowlark | Sabanero | Pedro-ceroulo
De witkaakweidespreeuw is een gedrongen, kortstaartige troepiaal van open grasland, met een gele onderkant en een zwarte V op de borst. Hij zingt vanaf paaltjes, struiken en draden met heldere, fluitende strofen. In het gidsgebied komt hij alleen in Colombia voor, zowel in het laagland als op de hoogvlakten van de Andes.
Geluid
De zang is een reeks van twee tot vijf heldere, langgerekte fluittonen, vaak dalend van toon, gezongen vanaf een verhoogde post. De roep is een zoemend dzjert en een droog, ratelend gesnater.
Opname: Manuel Grosselet — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
21–24 cm, met een lange, spitse snavel, een platte kop en een korte staart met witte buitenpennen, die bij het opvliegen opvallen. De bovendelen zijn bruin met zwarte en geelbruine strepen en vlekken. De kop heeft een lichte kruinstreep, een donkere oogstreep en een wenkbrauw die voor het oog geel en achter het oog wit is. Keel, borst en buik zijn helder geel, met een brede zwarte V op de borst; de flanken zijn wit met donkere vlekken. De seksen zijn gelijk; het vrouwtje is iets kleiner en doffer. Jongen zijn bleker, met een gevlekte borst in plaats van de V.
Verwarringssoorten
De zwartkopsoldatenspreeuw Leistes militaris is kleiner; het mannetje is zwart met een rode keel en borst, het vrouwtje is geelbruin gestreept met een rozige zweem op de buik, zonder geel en zonder zwarte V. De graslandsaffraangors Sicalis luteola heeft ook gele onderdelen, maar is veel kleiner, met een korte, kegelvormige snavel en zonder borstband.
Leefgebied
Open grasland, savannen, weiden en akkerranden, van het laagland van de llanos en het Caribisch gebied tot op de hoogvlakten van de Andes, plaatselijk tot ongeveer 3000 m. Zoekt lopend op de grond naar insecten, vooral sprinkhanen en kevers, en zaden. Het nest is een kom op de grond in een graspol, vaak met een overkapping van gras.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland van het Caribisch gebied, in de llanos ten oosten van de Andes en plaatselijk in de dalen en op de hoogvlakten van de Andes, onder meer de savanne van Bogotá. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het oosten van Noord-Amerika via Midden-Amerika tot Venezuela, de Guyana's en het noorden van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in weiden en savannen naar vogels die op paaltjes of struikjes zitten te zingen. In de vlucht wisselen korte series snelle vleugelslagen af met glijvluchten, en de witte buitenste staartpennen vallen op.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de huidige soortafgrenzing. De soort gaat in Noord-Amerika sterk achteruit door het verdwijnen van grasland; in het gidsgebied profiteert hij plaatselijk van ontbossing en de aanleg van weiden.
Wetenschappelijke naam
Sturnella magna | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als A[lauda] magna; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Sturnella werd in 1816 ingevoerd door Vieillot. De geslachtsnaam is een verkleinwoord van Latijn sturnus, 'spreeuw'. De soortnaam is Latijn magnus, 'groot'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit South Carolina, Verenigde Staten.