Alle soorten › Steltloperachtigen › Jagers › Zuidpooljager
Zuidpooljager | Stercorarius maccormicki
South Polar Skua | Págalo Polar | Mandrião-do-sul
De zuidpooljager broedt zuidelijker dan vrijwel elke andere vogel, langs de kusten van Antarctica, vaak bij kolonies van pinguïns. Na het broedseizoen trekt hij over de oceanen naar het noordelijk halfrond, in de Grote Oceaan tot voor de kusten van Noord-Amerika en Japan. In het gidsgebied is hij een schaarse doortrekker ver op zee.
Geluid
Buiten de broedplaatsen meestal stil. Op de kolonies schorre, lachende en blaffende roepen.
Opname: steve — CC BY-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
50–55 cm, een forse, gedrongen grote jager met brede vleugels, een korte, brede staart en een zware, zwartachtige snavel, die kleiner is dan bij andere grote jagers. Er zijn lichte vogels, tussenvormen en donkere vogels. Lichte vogels hebben een egaal lichte, grijsbeige tot geelbruine kop en onderdelen die scherp afsteken tegen de zwartbruine rug en vleugels; donkere vogels zijn egaal donker grijsbruin, vaak met lichte streepjes in de nek en een lichtere zone rond de snavelbasis. Alle hebben een grote witte vlek aan de basis van de handpennen, boven en onder, en egaal donkere ondervleugeldekveren, zonder kaneelkleur. Jonge vogels zijn egaler grijsbruin, met een grijsblauwe snavelbasis. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De chileense grote jager Stercorarius chilensis heeft kaneelkleurige onderdelen en ondervleugeldekveren, een donkere kap en een tweekleurige snavel met een lichte basis. De subantarctische grote jager Stercorarius antarcticus is groter en zwaarder, warmer bruin met lichte vlekken en strepen op rug en vleugels; in het gidsgebied hooguit uitzonderlijk. Donkere middelste jagers Stercorarius pomarinus zijn slanker, met smallere vleugels, een langere staart en een kleinere witte vleugelvlek.
Leefgebied
Open oceaan, meestal ver uit de kust boven diep water; een enkele keer in de kustzee of bij vissersboten. Eet buiten de broedtijd vooral vis, die hij zelf vangt of van andere zeevogels steelt, en afval. Broedt op ijsvrije rotsen en grind langs de kust van Antarctica; daar rooft hij ook eieren en jongen van pinguïns en stormvogels.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Schaarse doortrekker op zee voor de kusten van Peru en Ecuador, op weg van en naar de Antarctische broedplaatsen. Er zijn weinig zekere waarnemingen, deels omdat grote jagers op zee niet altijd tot op soort worden gedetermineerd. Niet bekend uit Colombia, Bolivia en van de Galápagos. Broedt langs de kust van Antarctica en trekt in de zuidelijke winter over de oceanen naar het noorden, tot in het noorden van de Grote Oceaan en de Atlantische Oceaan.
Hoe en wanneer kijken
De beste kans is op pelagische tochten ver uit de kust van Peru of Ecuador, vooral rond april–mei en september–oktober. Let op grote, egaal grijsbruine jagers met witte vleugelvlekken tussen de pijlstormvogels; maak foto's van de ondervleugel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De wereldstand is klein maar stabiel; mogelijke bedreigingen zijn verstoring bij onderzoeksstations en veranderingen in het Antarctische ecosysteem.
Wetenschappelijke naam
Stercorarius maccormicki | Saunders, 1893
Saunders beschreef de soort in 1893 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Stercorarius werd in 1760 ingevoerd door Brisson. De geslachtsnaam is Latijn stercorarius, 'van mest' (van stercus, 'mest'); wat andere vogels uitbraakten bij achtervolging door jagers werd vroeger voor uitwerpselen gehouden. De soortnaam eert Robert McCormick (1800–1890), Brits marinechirurg en natuuronderzoeker op de Antarctische expeditie van James Clark Ross (1839–1843). Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Possession Island, Victorialand, Antarctica.