Alle soorten › Valkachtigen › Valken en caracara's › Zwarte caracara
Zwarte caracara | Daptrius ater
Black Caracara | Caracara negro | Gavião-de-anta
De zwarte caracara is een slanke, zwarte caracara van de rivieren in het Amazonelaagland. Hij zit veel op takken langs de oever en op zandbanken, vaak in paren of kleine groepen. Hij eet vrijwel alles, van aas en vis tot vruchten, en pikt soms teken en andere parasieten van tapirs en capibara's.
Geluid
Een lange, schrille, hese kreet, kraaaah, vaak in de vlucht of vanaf een uitkijkpost geroepen.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
41–48 cm, met een lange staart en tamelijk lange vleugels. De volwassen vogel is geheel glanzend zwart, met een brede witte band aan de basis van de staart. Het gezicht en de keel zijn naakt en oranje tot oranjerood. De snavel is geelachtig, de poten zijn geel tot oranjegeel. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer zwartbruin, met een geelachtig gezicht, smalle lichte banden in de staart en lichte randjes aan de veren.
Verwarringssoorten
De roodkeelcaracara Ibycter americanus is groter, met een witte buik, een rode keel en rode poten, en leeft in groepen hoog in het bladerdak. De zwarte arendbuizerd Buteogallus urubitinga heeft geen naakt oranje gezicht, bredere vleugels en een witte staart met een zwarte eindband. De zwarte gier Coragyps atratus heeft een kale grijze kop en een korte staart.
Leefgebied
Oevers van grote en middelgrote rivieren, zandbanken, riviereilanden, várzea en bosranden, ook open plekken en weiden langs het water; vooral onder 600 m, plaatselijk hoger langs rivieren in de voetheuvels. Zoekt voedsel op de grond, op zandbanken en in de bomen: aas, vis, insecten, kleine gewervelde dieren, vruchten en palmnoten. Het nest is een takkennest hoog in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland ten oosten van de Andes, in het Amazonegebied en langs de Orinoco en aan de rand van de Llanos. In Ecuador in het oostelijke laagland. In Peru in het Amazonelaagland over de hele oostkant van het land. In Bolivia in het laagland van het noorden en midden. Ontbreekt ten westen van de Andes en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het Amazonebekken en de Guyana's.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij een boottocht over Amazonerivieren zit hij vaak op dode takken langs de oever of loopt hij over zandbanken; de witte staartbasis is in de vlucht het eerste kenmerk.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Langs de grote rivieren algemeen; de soort verdraagt een zekere mate van ontbossing langs de oevers.
Wetenschappelijke naam
Daptrius ater | Vieillot, 1816
Vieillot beschreef de soort in 1816 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Daptrius voerde hij in datzelfde werk in. De geslachtsnaam komt van Grieks daptēs, 'eter, verslinder', van daptō, 'verslinden'. De soortnaam is Latijn ater, 'zwart'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Brazilië.