Alle soorten › Scharrelaarachtigen › Bijeneters › Witkeelbijeneter
Witkeelbijeneter | Merops albicollis
White-Throated Bee-Eater | Abejaruco Gorjiblanco
De witkeelbijeneter is een bijeneter met een zwart-wit getekende kop en zeer lange staartpunten, die ten zuiden van de Sahara broedt en de rest van het jaar in het regenwoud doorbrengt. In het gebied is hij slechts enkele keren vastgesteld, in het uiterste noorden van Angola.
Geluid
Een vloeiend, rollend prrrp of pruik, vaak herhaald door vogels die in groepen hoog boven het bos jagen; in koor klinkt het als een aanhoudend, zacht gekwetter.
Opname: Mischa Keijmel — CC BY-NC-SA 4.0 · omgezet naar mono · xeno-canto
Herkenning
Het lichaam is 19–21 cm, met de draaddunne middelste staartpennen die bij volwassen vogels tot 12 cm uitsteken. De kop is opvallend getekend: zwarte kruin, witte wenkbrauwstreep en wang, een brede zwarte oogstreep en een witte keel afgesloten door een zwarte borstband. Nek en bovenmantel zijn goudbeige, rug en vleugels groen, stuit en staart lichtblauw, de onderdelen bleek groenachtig wit. In vlucht zijn de slagpennen okerkleurig met een donkere achterrand. De seksen zijn gelijk, al heeft het vrouwtje kortere staartpunten. Jonge vogels zijn doffer, met een groenige kruin en zonder staartpunten.
Verwarringssoorten
Geen andere bijeneter in het gebied heeft de zwart-witte kopstreping. De groene bijeneter (Merops persicus) heeft ook lange staartpunten, maar is groter en geheel groen met een blauw-witte wangstreep en een roestbruine keel. De bijeneter (Merops apiaster) heeft een gele keel en een kastanjebruine kruin en mantel. Böhms bijeneter (Merops boehmi) heeft een roestrode kruin en keel.
Leefgebied
Buiten de broedtijd open plekken, randen en kapvlakten in laaglandregenwoud, secundair bos, rivieroevers en dorpen met bomen in bosgebied. Jaagt in groepen hoog in de lucht boven het kronendak, onder meer op gevleugelde mieren en termieten, en foerageert ook op de vruchten van de oliepalm.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van zuidelijk Afrika.
Verspreiding en trek
In het gebied alleen enkele waarnemingen in het uiterste noorden van Angola, aan de zuidrand van het winterareaal. Broedt in de Sahel van Mauritanië tot Soedan en in delen van Ethiopië, Somalië en Kenia; overwintert in het regenwoud van Senegal en Guinee tot Oeganda en zuidwaarts tot Gabon en het westen van Congo-Kinshasa.
Hoe en wanneer kijken
Een uitgesproken dwaalgast: de kans is het grootst tussen oktober en april in het bosgebied van Cabinda of de Congomonding. Let op groepen bijeneters die hoog boven het bos cirkelen en op de lange staartpunten en zwart-witte kop wanneer zij op een dode boomtop neerstrijken. Een waarneming verdient documentatie met foto's.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd en in zijn broed- en winterareaal algemeen. Voor het gebied van deze gids is de soort een dwaalgast zonder betekenis voor de beschermingsstatus.
Wetenschappelijke naam
Merops albicollis | Vieillot, 1817
Vieillot beschreef de soort in 1817 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Merops werd in 1758 ingevoerd door Linnaeus. Merops is Grieks en betekent 'bijeneter'. albicollis is Latijn, van albus, 'wit', en collum, 'hals' — naar de witte keel. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Senegal.